ำ
จินเฟยเหยาที่ลอยอยู่ในห้วงการรับรู้ค่อยๆ ลืมตาและลุกขึ้นนั่งบนผิวทะเล ลูบศีรษะแล้วมองไปรอบด้าน ทันใดนั้น นางรีบลูบคลำบนร่าง หลังจากพบว่าครบสมบูรณ์ไม่มีสิ่งใดบุบสลายจึงโล่งอกและเอ่ยยิ้มๆ ว่า “ตกใจแทบตาย ข้านึกว่าจะถูกหยวนเหมิ่งที่น่าชังคนนั้นสังหารทิ้งเสียแล้ว ข้าว่าหาวิธีกลับโลกระดับวิญญาณดีกว่า ที่นี่น่ากลัวเกินไป”
จินเฟยเหยาลุกขึ้นมองและรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง “ข้ามาอยู่ในการรับรู้ได้อย่างไร หรือว่ากายเนื้อของข้าตายแล้ว? ไม่ถูกสิ ถ้าข้าตายคงไม่มีห้วงการรับรู้แล้ว”
ในเวลานี้เอง เทาเที่ยก็ว่ายมาถึงข้างเท้านางและกระโดดขึ้นบนผิวทะเล สะบัดขนทั่วร่างและเงยหน้าขึ้นมองจินเฟยเหยา
“เอ๋? เหตุใดเจ้าจึงมีเลือดเต็มตัว อยู่ที่นี่เจ้าก็กลายเป็นแบบนี้ได้ มีความสามารถมากเกินไปแล้ว เจ้าได้มาอย่างไร?” จินเฟยเหยาเห็นมันอ่อนโยนใจดีจึงลูบหลังมัน พอพบว่าบนมือเต็มไปด้วยโลหิตสดก็อดเอ่ยอย่างตกตะลึงไม่ได้
เทาเที่ยได้ยินคำพูดของนางก็บิดกายอย่างเย่อหยิ่งดำลงไปในน้ำทะเลสีดำทันทีและหายไปโดยไร้ร่องรอย
“เชอะ เสียศักดิ์ศรี” อารมณ์ของมันถ่ายทอดมาถึงจินเฟยเหยาทันที นางอดด่าทอยิ้มๆ ไม่ได้
“จะว่าไปแล้วข้าสมควรออกไป
