ดูหน่อย สัตว์ปิศาจภายนอกมากมายขนาดนั้น คงไม่ได้กินข้าต่างเนื้อย่างหรอกนะ แต่เพลิงใหญ่ขนาดนั้น ต่อให้ย่างสุกก็คงจะดำเป็นถ่าน ใครจะกินลง” จินเฟยเหยาสั่นศีรษะพลางหัวเราะ คิดจะนำการรับรู้ออกจากห้วงการรับรู้
เดิมทีเพียงแค่คิดก็สามารถออกไปได้ นางกลับพบว่าตนเองถึงกับออกไปไม่ได้ ทดลองอยู่หลายครั้งก็ไม่ได้ จินเฟยเหยายืนอึ้งอยู่บนผิวทะเล ไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
ในขณะที่นางกังวลว่าตนเองต้องอยู่ที่นี่ไปชั่วชีวิต กลางท้องนภาพลันมีหลุมสีดำปรากฏขึ้น จินเฟยเหยารู้สึกว่าพอสติวูบไหวคนก็ไปอย่างเลอะเลือน
“ใต้เท้าหลง ท่านบุ่มบ่ามเกินไปแล้ว” ข้างหูจินเฟยเหยามีคำพูดดังมา คำว่าใต้เท้าหลงทำให้นางสะดุ้งและลืมตาขึ้น จากนั้นก็เห็นจอมมารหลงนั่งยองๆ อยู่ข้างกายนาง
เห็นนางฟื้นขึ้นมา จอมมารหลงก็ยื่นมือมาลูบศีรษะนาง จากนั้นเอ่ยว่า “นับจากวันนี้ไป เจ้าเป็นของข้าแล้ว”
“หา?” จินเฟยเหยามองเขาอย่างงุนงง ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
