กมา เกรงว่าในเวลานั้นคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุคงถูกกินไปหมดแล้ว
หลงไม่ลืมว่าขณะที่จินเฟยเหยาเจี๋ยตันเกิดปรากฏการณ์ประหลาด ร่างแยกของเทาเที่ยโตเต็มวัยตัวนั้น ถึงจะปรากฏขึ้นเพียงอึดใจเดียว ทว่าไอปิศาจทั่วท้องนภายังทำให้คนใจเต้นรัว ร่างแยกเทาเที่ยถูกบีบให้ออกมา น่าจะมีช่วงโตเต็มวัยเป็นระยะเวลาสั้นๆ แต่พลังทะลวงขุมนั้นมักจะถดถอยไป ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง
“ใต้เท้าหลง ท่านพูดอะไรหน่อยเถอะ ถ้าถูกพวกเผ่ามนุษย์แย่งชิงไปก่อนจะทำอย่างไร” หงเร่งเร้าขึ้น เขาเป็นยอดฝีมือในการควบคุมหุ่นเชิด ถ้ามีสัตว์ปิศาจอย่างเทาเที่ยมาเป็นหุ่นเชิด จะเบิกบานใจเพียงใด
หลงเอ่ยถามอย่างชืดชา “เจ้าคิดจะล่อมันออกมาอย่างไร ร่องรอยของมันไม่แน่นอน ตอนนี้ยังเป็นช่วงสู้รบกันชุลมุนอีก ไม่ง่ายดายเลย”
“นี่มีอะไรยาก มันชอบไปตรงที่มีคนมากๆ มิใช่หรือ พวกเราก็ให้คนไปสังหารคนหลายคน ให้กลิ่นคาวโลหิตแพร่กระจายออกไปล่อมันมา” หงคิดวิธีไว้แต่แรกแล้ว ตอนนี้จึงรีบเสนอความคิดออกมา
อย่าเห็นว่าปกติเขาเย่อหยิ่งสุดเปรียบปาน ทว่าต่อหน้าหลงก็ราวกับเด็กน้อยไม่รู้ความ ใครให้หลงเป็นวีรบุรุษเผ่ามารที่เขาเลื่อมใสในวัยเด็กเล่า รอยยิ้มเต็มใบหน้
