น ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงคนอื่น นอกจากกำปั้นใหญ่กว่ามัน ความรู้สึกหรือการสาบานโลหิตยอมรับนายล้วนเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์
“สหายเซียนหลิน เจ้าว่าเทาเที่ยจะมาหรือไม่? พวกเรามารวมตัวอยู่ที่นี่สิบกว่าวันแล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่ขนเทาเที่ยสักเส้น”
“พี่หลี่ โดยพื้นฐานคนที่เห็นขนของเทาเที่ยล้วนตายเกลี้ยงนะ ว่าไปแล้วผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมอย่างพวกเราก็ลำบากนัก อยู่โลกระดับวิญญาณดีๆ ก็ถูกพามาที่โลกระดับเทพ ต้องสู้รบกับเผ่ามารยังไม่พอ ยังต้องจัดการเทาเที่ยกินคนที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ใดอีก ศิษย์พี่ของข้ารั้งอยู่ในสำนัก ไม่เหมือนข้าที่ต้องอกสั่นขวัญแขวนทั้งวัน”
“ที่จริงจับตัวมันกลับไปจะมีอะไรดี ได้ยินว่ากินเก่งอย่างยิ่ง ทั้งยังไม่โตเต็มวัย คงไม่ได้ให้มันกินคนนะ”
“ใครจะรู้ว่าผู้อาวุโสเหล่านั้นคิดอย่างไร อาจคิดจะใช้เนื้อติดกระดูกป้อนมัน”
กลางเกาะลอยได้ที่เต็มไปด้วยทุ่งหญ้าและต้นไม้งอกกระจัดกระจายผืนนี้ ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมนับร้อยคนนั่งล้อมวงอยู่ คนที่เอ่ยวาจาพอดีเป็นคนสองคนที่รู้จักกันในนั้น
พวกเขาบ่นว่าและนั่งถ่ายทอดเสียงกันอย่างไม่พอใจ ไม่ว่าใครถูกบังคับลากมาเป็นเหยื่อล่อก็คงไม่ยินดีทั้งนั้
