นี้ก็ตัดสินใจไปดู
ส่วนทางนี้หยวนเหมิ่งเหาะอยู่กลางอากาศ เห็นเปลวเพลิงขนาดใหญ่เต็มท้องนภาก็อารมณ์เบิกบานยิ่ง เขาหัวเราะใส่หลุมเพลิงอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆๆ เจ้าสังหารนกไท่หยางของข้า ข้าก็จะเผ่าเจ้าในเปลวเพลิงอันรุนแรงจนกลายเป็นเถ้าธุลี! เทาเที่ยแล้วอย่างไร ผ่านไปไม่กี่วัน ทั่วทั้งโลกระดับเทพก็จะรู้ว่า ข้าหยวนเหมิ่งสังหารสัตว์ร้ายเทาเที่ยแล้ว นามอันยิ่งใหญ่ของข้าจะโด่งดังไปทั่วโลกระดับเทพ!”
หัวเราะไปหัวเราะมา รอยยิ้มของหยวนเหมิ่งพลันผนึกค้าง เขามองในเปลวเพลิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ในเปลวเพลิงปรากฏไอปิศาจปกคลุมและพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ความรู้สึกอันน่าหวาดกลัวอย่างความกดดัน ความสิ้นหวัง ความตายทะลักขึ้นมาในใจหยวนเหมิ่งไม่หยุด มีชีวิตอยู่มาจนถึงบัดนี้เขาไม่เคยมีความรู้สึกเช่นนี้เลย ไอปิศาจที่ทะลักออกมาจากในนั้นน่าตื่นตระหนกเกินไป แม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนที่อยู่ห่างออกไปร้อยหลี่กลุ่มนั้นก็รู้สึกได้ถึงไอปิศาจนี้
พวกเขาหยุดเหินบินแล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เดิมทีเป็นท้องนภาอันแจ่มใสหมื่นหลี่ เวลานี้กลับเริ่มมืดครึ้ม ความรู้สึกไม่สบายใจเกิดขึ้นในใจของผู้บำเพ็ญเซียนทุกคน หัวใจของพวกเขา
