มาใช้เท้าเตะออกไป จินเฟยเหยาเพิ่งออกห่างจากที่เดิม เปลวเพลิงสายหนึ่งพลันเฉียดเสื้อผ้าของนางไป
จินเฟยเหยาจ้องมองแน่วนิ่ง คิดไม่ถึงว่าจะเป็นนกไท่หยางตัวนั้น ไม่รู้ว่าเมื่อครู่มันซ่อนตัวอยู่ที่ใด ถึงกับชักนำเพลิงแท้ไท่หยางพุ่งมาได้โดยไร้เสียง หากมิใช่พั่งจื่อผลักออกไป นางคงถูกนกไท่หยางลอบโจมตีสำเร็จ
พั่งจื่อและต้านิวไม่รู้จะทำอย่างไรกับมนุษย์เพลิงผู้นี้ พอโจมตีหยวนเหมิ่งก็จะกลายร่างเป็นเปลวเพลิง นกไท่หยางตัวนั้นไม่จำเป็นต้องกลายร่าง ทั่วร่างก็เป็นลูกไฟ ถ้าพวกมันสองตัวทุบตีก็จะลวกตนเองบาดเจ็บ ขนาดจะก่อกวนยังต้องระวัง ถ้าไม่ระวังจะขโมยไก่ไม่สำเร็จเสียข้าวสารไปกำมือ[2] ทำให้ตนเองบาดเจ็บแทน
นกไท่หยางบินมา จินเฟยเหยามองหยวนเหมิ่งแวบหนึ่ง พบว่าเขากำลังรวบรวมพลังวิญญาณทั้งหมด คิดจะปลดปล่อยเวทที่มีพลังทำลายล้างสูงออกมา นกไท่หยางตัวนี้จึงมาขัดขวางจินเฟยเหยา เกรงว่านางจะฉวยโอกาสเกียร์ว่างหลบหนีไป
“นกที่น่าชัง เจ้าก็มารังแกข้าด้วย!” จินเฟยเหยาด่าทอย่างเดือดดาล ขณะที่นกไท่หยางเข้ามาใกล้ นางก็ยื่นมือไปคว้านกไท่หยางโดยไม่กลัวเพลิงแท้ไท่หยางเลยสักนิด จากนั้นเข็มขัดวิเศษไป๋หลิงบนร่างนางก็ปล่อยม่านป
