้องกันออกมาเอง ม่านป้องกันพยายามกลืนกินเปลวเพลิงบนร่างนกไท่หยางอย่างสุดชีวิต
เข็มขัดวิเศษไป๋หลิงกำลังกลืนนกไท่หยางต่างเวทมนตร์ ถึงแม้นกไท่หยางจะสามารถชักนำเพลิงแท้ไท่หยางมาได้ ทว่าร่างเดิมของมันยังเป็นสัตว์ปิศาจตัวหนึ่ง ต่อให้ดูเหมือนลูกไฟ สุดท้ายก็ยังมีร่างเดิม ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงบีบคอมันแน่น ฝ่ามือที่เคยหลอมสร้างแล้วจิกแน่น คิดไม่ถึงว่าจะบีบนกไท่หยางตายทั้งเป็น
พอนกไท่หยางตาย เพลิงแท้รอบตัวมันก็ถูกเข็มขัดวิเศษไป๋หลิงกลืนกินไปกว่าครึ่ง สุดท้ายเผยให้เห็นนกขนาดสองฉื่อขนสีเทาตัวหนึ่ง
“เจ้าถึงกับสังหารนกไท่หยางของข้า!” เห็นนกไท่หยางของตนเองถูกฆ่า หยวนเหมิ่งมองมือขวาของจินเฟยเหยาที่ถูกเพลิงแท้ไท่หยางเผาไหม้จนอเนจอนาถ ในดวงตามีเพลิงโทสะพวยพุ่ง
จินเฟยเหยาไม่คิดจะให้หยวนเหมิ่งเก็บซากนกราวกับยั่วโทสะ ไฟนรกในมือลุกไหม้เผานกไท่หยางจนกลายเป็นเถ้าธุลี จากนั้นนางก็ปัดขี้เถ้าในมือแล้วยิ้มแย้มเอ่ยว่า “จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของท่าไม้ตายของเจ้าก็คือขับเคลื่อนช้าเกินไป ข้าไม่อยู่เป็นเพื่อนเจ้าแล้ว ขอลาไปก่อน เจ้าโง่ตัวใหญ่!”
ไม่รอให้หยวนเหมิ่งมีปฏิกิริยา จินเฟยเหยาเรียกพั่งจื่อและต้านิวมาแล้วกลาย
