ั้นยังไม่เป็นไร เพียงแค่รู้สึกไม่สบายทั่วร่าง ปวดศีรษะเวียนหัว พลังวิญญาณภายในร่างสับสนราวกับบ้าคลั่งเหมือนวันที่เจี๋ยตัน
แย่แล้ว! ท่าทางหยวนอิงจะบำรุงมากเกินไป ร่างกายทนรับพลังปริมาณมากขนาดนี้ไม่ไหว เจ้ารักและชื่นชอบการกินมิใช่หรือ! รีบกลืนหยวนอิงลงไปให้ข้านะ!
จินเฟยเหยาแทบจะคำรามใส่ห้วงการรับรู้ด้วยโทสะ ร่างของจินตันเทาเที่ยตัวนั้นดูเหมือนจะใหญ่ขึ้นนิดหน่อย แก้มป่องแล้ว ท้องก็ดูเหมือนจะใหญ่มาก อ้าปากดูดซับพลังวิญญาณของหยวนอิงอยู่ตลอดเวลา
พลังวิญญาณจำนวนมากเบียดเสียดเข้าไปในห้วงการรับรู้ทำให้มันได้แต่อ้าปากกินไม่หยุด ทว่ายังมีพลังวิญญาณอีกมากที่วิ่งวุ่นอยู่ภายในร่างของจินเฟยเหยาและเริ่มไม่เชื่อฟังขึ้นมาอีก
“เจ้าเปลี่ยนนิสัยได้หรือไม่ ครั้งนี้เกรงว่ากินจนต้องอาเจียนออกมา” ปู้จื้อโหยวไม่รู้ว่ามุดออกมาจากที่ใด ชี้จินเฟยเหยาที่นอนกุมท้องอยู่บนพื้น มีท่าทางอยากจะอาเจียนและกระเซอะกระเซิง แล้วหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา
จินเฟยเหยาตึงเครียด เจ้าหมอนี่โผล่มาจากที่ใด ถ้ามาสังหารคนก็ง่ายดายดุจพลิกฝ่ามือ อีกทั้งพอออกมาก็หัวเราะเยาะตนเอง เกินไปแล้ว!
“เจ้าไม่ช่วยก็ช่างเถอะ คิดไม่ถึงว่าจะหลบอยู่ด้านข้างดูเรื่
