่า ตอนนี้เจ้าเป็นของดี คนมากมายต่างอยากจะนำเจ้าไปเฝ้าประตูสำนัก ถ้าอยู่ที่นี่ต่อไป เจ้าอาจจะต้องย้ายไปอยู่ในบ้านสัตว์” ปู้จื้อโหยวเห็นนางบวมราวกับหัวสุกร ก็กลั้นยิ้มเอ่ยวาจา
จินเฟยเหยาไม่มีแรงพูด ปล่อยให้เขาจัดการตามสบาย ดังนั้นปู้จื้อโหยวจึงนำกระสวยบินชิ้นหนึ่งออกมาก่อน แต่หลังจากมองดูรูปร่างของจินเฟยเหยาก็ถอนใจคราหนึ่งแล้วส่ายศีรษะ จากนั้นจึงค้นได้พัดปาเจียวหอมเล่มหนึ่งภายใต้สายตาเดือดดาลของนาง
โยนพัดปาเจียวหอมขึ้นกลางอากาศ พัดขยายจนมีความยาวสามจั้งกว่าและลอยขึ้นเบาๆ จากนั้นปู้จื้อโหยวจึงยกจินเฟยเหยาโยนลงบนพัดปาเจียวหอม แล้วเหยียบพัดไปทันที
หลังจากเร่งความเร็วบินมาหลายชั่วยาม ปู้จื้อโหยวพลันเอ่ยถามจินเฟยเหยาที่กำลังหลับตาชักนำพลังวิญญาณบวกกับย่อยหยวนอิงว่า “พวกเราจะไปที่นั่นได้อย่างไร? วันนี้ข้าเพิ่งมาถึงโลกระดับเทพ ยังไม่ได้พักผ่อนก็ต้องหนีตายมากับเจ้า ช่างโชคร้ายจริงๆ”
จินเฟยเหยาลืมตามองเขา นวดท้องพลางเอ่ยว่า “ไปที่ใดก็ได้ ข้าไม่รู้จักทาง แผนที่ของสถานที่บ้าๆ นี้เหมือนเด็กสามขวบวาดขึ้น จะมีแผนที่หรือไม่มีก็เหมือนกัน โลกระดับเทพส่วนในวุ่นวายเกินไป พวกเราไปโลกระดับเทพส่
