ณตัวใหญ่ถึงเพียงนี้ คงไม่ถูกมันตรวจสอบพบหรอกนะ
ราชาหนูดมวิญญาณตัวนี้สูดจมูก วนรอบจินเฟยเหยาหลายรอบ แล้วหยุดเอียงหัวกระพริบตาเล็กๆ ครุ่นคิด แล้ววนรอบนางใหม่อีกครั้ง ทำซ้ำอยู่นานก็ไม่เห็นมีความเคลื่อนไหวชัดเจน
“วนพอแล้วหรือยัง! พวกเจ้าหมายความว่าอย่างไร ส่งหนูตัวหนึ่งมาหยามเกียรติข้าหรือ!” จินเฟยเหยาพลันถลึงตา ด่าทออย่างดุร้าย
พอถูกนางคำรามใส่ ในที่สุดราชาหนูดมวิญญาณตัวนั้นก็ตัดสินใจได้ วิ่งกลับไปอย่างเงื่องหงอย บรรดาคนเฝ้ายามเพียงเก็บศิลาวิญญาณชั้นบนหกร้อยกว่าก้อนและป้ายหยกสีเขียวที่จินเฟยเหยาใช้เข้าเหมือง เวลานี้จินเฟยเหยาจึงสังเกตเห็น ที่แท้ของสิ่งนี้ใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้ง ท่าทางตอนกลับมาคงต้องไปหาหวังโหยวหลิงเพื่อเอาอีกอัน
จินเฟยเหยาสะกดความยินดีในใจเอาไว้ เดินออกจากเขตเหมืองศิลาวิญญาณซันจือมาถึงในเมืองซันจือด้วยสีหน้าสงบ
พอออกมานางไม่ได้ไปที่ใด แต่ไปซื้อตานสัตว์ปิศาจพวงองุ่นของตนเองก่อน ศิลาวิญญาณชั้นบนเกือบสองแสนก้อนถูกนางนำมาซื้อตานสัตว์ปิศาจทั้งหมด ทำให้ทั่วทั้งเมืองซันจือต่างรู้ว่า มีคนกำลังซื้อตานสัตว์ปิศาจพวงองุ่นอย่างบ้าคลั่ง
บางคนรีบลงมือก่อน ทว่าบางคนกลับลังเล มีคน
