นเฟยเหยาพกพาความสำนึกเสียใจเต็มอก ใช้นิ้วกลางขุดศิลาวิญญาณชั้นบนในก้อนหินสีขาวอย่างแรง
จินเฟยเหยาขุดทรัพย์สมบัติของผู้อื่นอย่างยินดีอยู่ที่นี่ ส่วนเรือเหาะที่จะบินไปโลกระดับเทพที่เมืองวั่นเซียนสุ่ยผ่านมาเกือบสามปีแล้ว ในที่สุดก็ออกเดินทางได้
จู๋ซวีอู๋คิดไม่ถึงว่าเตรียมออกเรือต้องใช้เวลานานขนาดนี้ เรือเหาะยาวเก้าร้อยเก้าสิบก้าวจั้ง ก่อนออกเรือตัวเรือล้วนต้องวาดคาถาป้องกันสายฟ้าขึ้นใหม่ทั้งหมด อีกทั้งก่อนหน้านั้นยังใช้เพลิงพิภพหลอมสร้างขึ้นใหม่มาสามสิบปีแล้ว ไม่รู้ว่าต้องทำซับซ้อนถึงขนาดนี้ทำไม เรือเล็กส่วนตัวของพวกสำนักฉีเทียน แค่วาดคาถาเล็กน้อยก็ส่งขึ้นฟ้าแล้ว
ถึงแม้ถูกฟ้าผ่าร่วง ทว่าก็มักจะมีปลาที่เล็ดรอดจากตาข่ายไปถึงโลกระดับเทพได้สำเร็จ ตอนนี้ห่างจากช่วงเวลาที่จินเฟยเหยาร่วงลงสู่ชั้นเมฆส่วนนอกของโลกระดับเทพสามปีแล้ว รอจนตนเองรุดไปถึงโลกระดับเทพ หวงฮวาไช่คงเย็นหมดแล้ว[2] จู๋ซวีอู๋ยืนครุ่นคิดอย่างหงุดหงิดอยู่บนเรือ
“เด็กน้อยเบื้องหน้า ถ้าจะขึ้นเรือก็รีบขึ้นหน่อย อย่ายืนขวางทางอยู่ข้างหน้า” ด้านหลังมีคนตะโกนขึ้นมาอย่างไม่พอใจ จู๋ซวีอู๋มองไปด้านหลังอย่างอารมณ์ไม่ดี ทางขึ้นเรือยาวเหย
