คนหนึ่งเป็นขั้นกำเนิดใหม่เจรจากับอีกคนที่เป็นขั้นหลอมรวม ดูอย่างไรก็ไม่ยุติธรรมกับขั้นหลอมรวม
เห็นพวกเขากำลังจะเข้าไปในบ้านต้นไม้ จินเฟยเหยาก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มตาหยี “เช่นนั้นข้าไม่รบกวนทุกท่านหารือเรื่องสำคัญแล้ว ข้าได้สิ่งของแล้วจะไปทันที คาดว่าพวกท่านคงเตรียมไว้แล้ว ข้าจะรออยู่ตรงประตู พวกท่านเห็นว่าเป็นอย่างไร?”
“หลงซิง นำสิ่งของมามอบให้สหายเซียนท่านนี้ พวกเราไม่ส่งนะ!”
“ขอบคุณ เจ้าสำนักเป็นมังกรในหมู่มนุษย์จริงๆ ต่อไปต้องเป็นผู้มีอำนาจแน่” จินเฟยเหยาเอ่ยยิ้มๆ อย่างครึ่งจริงครึ่งเท็จ
“ฮึ!” หลี่อีส่งเสียงฮึแล้วสะบัดชายเสื้อจากไป เว่ยอันและเฉินเข่อก็ตามหลังเข้าไปในบ้านต้นไม้อย่างกระชั้นชิด
“สหายเซียนจิน ขอบใจเจ้ามาก...” ไห่หลันอินเพิ่งคิดจะเอ่ยขอบคุณจินเฟยเหยาก็ถูกหลงซิงลากเข้าไปในบ้านต้นไม้
จินเฟยเหยาเบ้ปาก เอ่ยอย่างไม่พอใจ “ไม่มีมารยาทจริงๆ อย่างไรข้าก็เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิต พาสตรีกลับมาให้เจ้าอย่างปลอดภัย ยังไม่ไว้หน้าข้าบ้าง”
นางยืนรออยู่ตรงประตูครู่หนึ่งก็เห็นไห่หลันอินเดินถือกระเป๋าเก็บของใบหนึ่งออกมาจากด้านใน นางมอบกระเป๋าเก็บของให้จินเฟยเหยา จากนั้นเอ่ยอย่างรู้สึกผ
