ิด “สหายเซียนจิน ขอบใจเจ้ามาก ถึงท่านพ่อจะไม่ด่าทอข้า แต่ศิษย์พี่กลับไม่พอใจอย่างยิ่ง เขาบอกว่าข้าหนีออกมาคนเดียว ทั้งยังเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำให้เขาเป็นห่วงข้าอย่างยิ่ง ตอนนี้จึงกำลังไม่พอใจอยู่”
ถึงนางจะพูดแบบนี้ ที่จริงใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข ไม่แน่ว่าอาจจะกำลังดีใจมาก เห็นท่าทางหวานล้ำของนาง จินเฟยเหยาจึงกระพริบตาเอ่ยเรื่อยเปื่อยประโยคหนึ่ง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าในโลกนี้ผู้ใดเชื่อถือได้มากที่สุด?”
“ญาติสนิท” ไม่รู้เพราะเหตุใดจินเฟยเหยาจึงถามเช่นนี้ ทว่าไห่หลันอินก็ยังตอบคำถาม
จินเฟยเหยามองกระเป๋าเก็บของ สิ่งของที่นางต้องการทั้งหมดบรรจุอยู่ด้านใน ทั้งยังเพิ่มตานสัตว์ปิศาจขั้นหกหลายสิบเม็ด เม็ดไม่ใหญ่เกินไป พอฝืนใจกินได้ จากนั้นนางก็ซุกเก็บกระเป๋าเก็บของ แล้วเอ่ยเสียงเบากับไห่หลันอิน “นี่เป็นประสบการณ์ของข้า ไม่ต้องเสียศิลาวิญญาณ ขอมอบให้เจ้าฟรีๆ บนโลกนี้มีเพียงตนเองที่เชื่อถือได้มากที่สุด ญาติสนิทและบุรุษล้วนเชื่อถือไม่ได้”
ไห่หลันอินมองจินเฟยเหยาอย่างประหลาดใจอยู่บ้าง “เหตุใดสหายเซียนจินจึงพูดเช่นนี้?”
“ต่อไปเจ้าก็จะรู้เอง บางครั้งเป็นคนไร้เดียงสาและเลอะเลือนไปชั่วชีวิตก็เป็นสิ่งที
