้บำเพ็ญเซียนนับร้อยมองดูพวกเขาสองคนแล้วเงียบกริบโดยสิ้นเชิง ฉากนี้แปลกประหลาดเกินไปจริงๆ ทุกคนรู้สึกว่าเขารักและเอ็นดูนางเกินไป ถ้าในใจไม่มีแผนร้ายก็คงคิดจะปล้นชิง
จินเฟยเหยาก็ยืนอยู่ใกล้ๆ ทางด้านข้าง มองเจ้าหมอนี่กำลังเล่นละคร แล้วเหล่มองไห่หลันอินกับศิษย์พี่หลง มีมาดอยู่บ้างจริงๆ เพียงแต่ขณะที่เขาได้ยินคำสนทนาของพวกไห่หลันอินพ่อลูก ในดวงตาก็มีไอสังหารจางๆ วาบขึ้น ทำให้จินเฟยเหยามองดูจนอยากจะหัวเราะ
“อินเอ๋อร์ เหตุใดเมื่อครู่เจ้าจึงฉุดดึงมือผู้อื่น รู้หรือไม่ว่าทำเช่นนี้ไม่ดี” ราวกับคิดจะหาเรื่องโดยไม่มีเหตุผล หลงซิงจึงเอ่ยอย่างชืดชา
“อา…สหายเซียนจินนาง…” ไห่หลันอินกลัวหลงซิงจริงๆ ด้วย ได้ยินเขาถามแบบนี้ก็รู้สึกลนลานอยู่บ้าง
“สหายเซียนหลง ท่านพูดเช่นนี้ หรือว่าข้าเป็นบุรุษ ต่อให้พวกท่านสองคนรักกันมากเพียงใด ท่านคงไม่ได้หึงแม้กระทั่งสตรีกระมัง? ตลอดทางคุณหนูไห่ไม่ได้ลงจากของวิเศษของข้าและก็ไม่ได้สนทนากับบุรุษอื่นเลย ท่านยังพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องอีก ใจแคบเกินไปแล้ว” จินเฟยเหยาไม่ชอบเลย บุรุษอะไรกัน ไม่กลัวว่าแพร่ออกไปจะขายหน้าบ้าง
หลงซิงก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสม จึงกวาดมองจินเฟย
