อีถูกเสียงตะโกนของนางเรียกสติ ในดวงตามีความไม่พอใจวาบผ่าน แล้วเปลี่ยนเป็นรักและเมตตาทันควัน
เห็นบิดาของตนเองไม่มีโทสะเนื่องจากมีผู้บำเพ็ญเซียนติดตามมามากมาย ไห่หลันอินก็ได้ใจ ฉุดดึงจินเฟยเหยาวิ่งมาอย่างยินดีราวกับนกน้อย
นางขึ้นบ้านต้นไม้ พุ่งหัวทิ่มเข้าไปในอ้อมอกหลี่อี ร่ำไห้อย่างเอาแต่ใจ “ท่านพ่อ ข้ากลัวมาก ต้องโทษศิษย์พี่ หากมิใช่เขามาโลกระดับเทพหลายสิบปีไม่มาเยี่ยมข้าบ้าง ข้าคงไม่มาหาเขาและคงไม่เจออันตรายแบบนี้ ท่านพ่อ ข้าเกือบตายเลยนะ เกือบถูกฟ้าผ่าและเกือบจะถูกยักษ์ตาเดียวกิน ทั้งหมดเป็นความผิดของศิษย์พี่ ต้องโทษเขา”
“เอาละๆ ตอนนี้ก็กลับมาแล้วมิใช่หรือ ขอเพียงเจ้ากลับมาก็ดีแล้ว เห็นเจ้าปลอดภัยไร้อันตรายข้าก็วางใจ นี่เป็นความผิดของศิษย์พี่เจ้า อีกเดี๋ยวข้าจะลงโทษเขา” หลี่อีลูบศีรษะของนางพลางเอ่ยอย่างอ่อนโยน
ไห่หลันอินเอียงศีรษะ ทำปากยื่นเอ่ยว่า “ห้ามท่านลงโทษศิษย์พี่ ถ้าจะลงโทษก็ให้ข้าลงโทษ ข้าจะลงโทษให้ศิษย์พี่เล่นเป็นเพื่อนข้า ห้ามไปไหนทั้งนั้น”
“ได้ อินเอ๋อร์ว่าอย่างไรก็อย่างนั้น ให้ศิษย์พี่หลงอยู่เป็นเพื่อนเจ้า เจ้าอยากจะลงโทษอย่างไรก็ได้” หลี่อีเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม
ผู
