คนที่ออกความคิดนี้เพื่อตามหาเจ้าก็ไม่ใช่เจ้าเสียหน่อย ผู้ใดออกความคิดก็ให้ไปหาคนผู้นั้น เจ้าแค่บอกว่าไม่รู้เรื่องก็พอแล้ว ผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านี้ยืนกรานจะติดตามเจ้ากลับมาเอง เจ้าก็ปฏิเสธไม่ได้ อีกอย่างหนึ่ง ตลอดทางก็อาศัยใบบุญของพวกเขา พวกเราจึงไม่ได้พบสัตว์ปิศาจและเผ่ามารสักคน”
“ดูเหมือนเจ้าจะพูดได้ถูกต้อง…” ไห่หลันอินจึงวางใจลงได้บ้าง ในใจรู้สึกขอบคุณจินเฟยเหยาอย่างยิ่งที่ดูแลนางมาตลอดทาง บุรุษพึ่งพาไม่ได้จริงๆ สหายสิพึ่งพาได้มากกว่า
“สาเหตุของเรื่องนี้ก็เพราะเรือของเจ้าถูกฟ้าผ่า ถ้าท่านพ่อไม่ให้เจ้ามาโลกระดับเทพ เจ้าคงไม่ถูกฟ้าผ่าที่ชั้นเมฆส่วนนอกของโลกระดับเทพ ดังนั้นจะว่าไป เจ้าก็เป็นผู้ประสบเคราะห์” จินเฟยเหยาเอ่ยยิ้มๆ
ดวงตาไห่หลันอินมีประกายวาบขึ้น เอ่ยกระซิบว่า “ที่จริงข้าแอบหนีออกมา ท่านพ่อไม่อนุญาตให้ข้ามาหาศิษย์พี่ที่โลกระดับเทพ”
“…” จินเฟยเหยาหมดวาจาทันที
“แต่ข้าไม่ได้เห็นศิษย์พี่หลงมานาน ตั้งสามสิบกว่าปีแล้ว ดังนั้นข้าอยากพบเขาหน่อย ข้าไม่ได้ตั้งใจจะหนีมาโลกระดับเทพ” เสียงไห่หลันอินเบาราวกับยุง ตัวนางเองก็เข้าใจดีว่าครั้งนี้แส่หาเภทภัยใส่ตัว
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า
