” จินเฟยเหยากัดฟัน เอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยวและมั่นใจ
“หา? ไห่หลันอินมองนางอย่างประหลาดใจ ขนาดนี้แล้ว เรื่องนี้ยังไม่เกี่ยวกับตนเองอีกหรือ?
จินเฟยเหยาหรี่ตาบอกกับนาง “เรื่องนี้ต้องโทษศิษย์พี่หลงของเจ้า หากมิใช่เขาไม่กลับมาหาเจ้าเป็นเวลานาน และไม่ส่งจดหมายมาหาเจ้า เจ้าคงไม่คิดจะเสี่ยงชีวิตมาเยี่ยมเขาหรอก”
ไห่หลันอินสงสัยอยู่บ้าง “แต่โลกระดับเทพและโลกระดับวิญญาณส่งจดหมายหากันไม่ได้ นกถ่ายทอดเสียงก็ไม่บินกลับมา”
“เจ้าพูดอะไรน่ะ! เรื่องนี้อยู่ที่พฤติการณ์ของคน เขาต้องมีสตรีอื่นแน่ ดังนั้นจึงไม่ยอมกลับไป เจ้าไม่ลองคิดดูล่ะ เจ้าก็มาหาเขาแล้วนี่นา เขาคิดจะกลับไปไม่ง่ายกว่าหรือ” จินเฟยเหยายังเอ่ยโน้มน้าวต่อไป ไห่หลันอินรับฟังจนเริ่มรู้สึกว่าตนเองไม่ได้ผิดจริงๆ
“เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้า ลองคิดดู ระหว่างผืนฟ้าและแผ่นดินมีอะไรยิ่งใหญ่กว่าความรัก เทียบกับผู้บำเพ็ญเซียนที่ไร้หัวใจ เจ้าที่มีความรักมั่นคงเป็นสิ่งที่ล้ำค่าและหายากเพียงใด ฉวยโอกาสนี้บอกความคิดของเจ้ากับหลงซิงและท่านพ่อของเจ้าดังๆ ถ้าใช้เมืองซันจืออันงดงามแห่งนี้จัดงานแต่งงานคงเหมาะสมอย่างยิ่ง”
คำพูดที่ทำให้คนเคลิบเคลิ้มของจินเฟยเหยาดู
