ลันเปลี่ยนท่าที ท่านบอกเขาแล้วใช่หรือไม่?”
“บอกแล้ว เขาก็เห็นด้วย แต่เขาบอกว่ารักคนอื่นแล้ว ยินยอมแต่งงานกับนางเพียงห้าสิบปี ถ้าห้าสิบปีต่อมายังแก้ปัญหาไม่ได้ เขาจะลงมือด้วยตนเอง” หลี่อีเอ่ยเสียงเบา ราวกับกำลังบอกว่าจัดการลูกสุนัขหรือลูกแมวสักตัว
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีถอนหายใจเบาๆ “พวกท่านพ่อลูกโหดเหี้ยมอำมหิตเหมือนกันจริงๆ ถ้าคนหนึ่งไม่ใช่สามีของข้า อีกคนหนึ่งไม่ใช่บุตรชายแท้ๆ ของข้า ข้าคงหวาดกลัวพวกท่าน”
“รุ่ยหมิ่น เจ้าพูดอะไรอย่างนั้น พวกเราต่างก็ทำเพื่ออนาคตของหลงเอ๋อร์นะ” หลี่อีดึงมือของรุ่ยหมิ่นมาแล้วตบเบาๆ
ในเวลานี้เอง ด้านนอกพลันมีเสียงรายงานดังมา “เจ้าสำนัก คุณหนูใหญ่กลับมาแล้ว มีผู้บำเพ็ญเซียนส่งกลับมา!”
“อา! รีบออกไปดูเร็ว” หลี่อียินดี รีบทิ้งมือของรุ่ยหมิ่น สาวเท้าเดินออกไป พอกวาดดูใบหน้างามเย้ายวนของรุ่นหมิ่น นางกลับคืนสู่ท่าทีราวกับมองเห็นทุกอย่างเป็นหมอกควัน และเดินตามออกมา
คนทั้งสองเหยียบย่างออกจากบ้านต้นไม้ พริบตาก็ตะลึงงัน
ต้นไม้สิบกว่าต้นที่ภูเขาเต้าไถยึดครองไว้ถูกผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนห้าหกร้อยคนเบียดเสียดจนน้ำรั่วออกมาไม่ได้สักหยดราวกับถูกคนมาล้อมปราบสำนัก สิ่งที่ให
