ม้แต่พวกเว่ยอันก็ไม่ได้ช่วย” ไห่หลันอินร้อนใจ กัดริมฝีปากเอ่ยอย่างเร่งร้อน
“แต่ก่อนหน้านี้เจ้ายังยินดีนี่นา มาคนหนึ่งก็ชมคนหนึ่ง ไม่เคยคิดถึงปัญหานี้เลยสักนิด” จินเฟยเหยาถามกลับ
ไห่หลันอินสำนึกเสียใจแทบตายแล้ว ได้ยินคำพูดของจินเฟยเหยา สีหน้าบัดเดี๋ยวซีดขาวบัดเดี๋ยวแดงก่ำทันที ทั้งอับอายทั้งมีโทสะ “เจ้าดุว่าข้าตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร เจ้ารีบคิดหาหนทางเร็วๆ เข้า ถ้าเจ้าพาข้าหนีไปได้ ข้าจะให้ศิลาวิญญาณชั้นบนห้าแสนก้อน!”
หัวใจน้อยๆ ของจินเฟยเหยาเต้นอย่างรุนแรงในพริบตา จากนั้นก็ด่าทออย่างแค้นเหล็กไม่เป็นเหล็กกล้า “ทำไมเจ้าจึงไม่พูดเรื่องนี้ตั้งแต่แรก แบบนี้ตอนพวกเราพบห้าคนนั้น ถึงข้าต้องเสี่ยงชีวิตก็จะพาเจ้าหลบหนีพวกเขา อีกทั้งตอนนั้นเจ้าอาละวาดจะไปพบพวกเขาเอง ตอนนี้เจ้ากลับจะให้ข้าพาเจ้าหนีไป…เจ้าคิดว่าพวกเราจะหนีรอดจากเงื้อมมือผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่จำนวนสามร้อยกว่าคนหรือ?”
“ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าโลกระดับเทพจะมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่มากมายปานนี้ ตอนนี้จะทำอย่างไรดี!” ไห่หลันอินร้อนใจจนใกล้จะร้องไห้แล้ว
ที่จริงจินเฟยเหยาก็ตกตะลึง ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่ของโลกระดับเทพมีมากมาย
