ณมาก่อนจึงจากไปได้ อย่างน้อย เจ้าก็ยังมีศิษย์พี่หลง ตอนนี้คิดเรื่องพวกนี้ไปก็ไร้ประโยชน์ เจ้าลองครุ่นคิดดูว่าในตระกูลมีทรัพย์สมบัติจ่ายหนี้เท่าใดจะดีกว่า แต่ต้องจำเอาไว้ว่าใยทองเป็นของข้า” จินเฟยเหยาตบบ่าไห่หลันอิน เอ่ยด้วยสีหน้าห่วงใย
“ใยทอง!” ไห่หลันอินเกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว ตอนนี้ถูกจินเฟยเหยาเอ่ยเตือนจึงนึกขึ้นได้
จินเฟยเหยาเห็นนางลืมเสียสนิทจึงช่วยนางจัดผมม้าแล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยน “ถ้าเจ้าไม่มอบใยทองให้ข้า ข้าจะให้เจ้าได้รู้ว่านรกเป็นเช่นไร”
ไห่หลันอินพูดไม่ออก ในดวงตามีเพียงรอยยิ้มหวานของจินเฟยเหยา คำพูดเมื่อครู่ราวกับดังมาจากที่ไกลแสนไกล
………………………….
