ปิศาจระดับสูงเฝ้าอยู่มิใช่หรือ พลังการบำเพ็ญเพียรอย่างพวกเรา ไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร?” จินเฟยเหยายักไหล่พลางเอ่ยยิ้มๆ
“ที่แท้เป็นเช่นนี้ ทั้งสองคนหนีรอดออกมาจากม่านสายฟ้าได้อย่างไร?” เว่ยอันพยักหน้า นี่เป็นเพียงวิธีหนึ่ง แค่คนที่ไปยังสถานที่แห่งนั้นไม่เคยคิดมาก่อน ถ้าไม่รู้จุดหมายปลายทางที่แน่ชัด ถึงไปก็ไร้ประโยชน์
“ยังจะใช้วิธีอะไรได้ แน่นอนว่าพวกเราต้องโยนกระดองเต่าไปสกัดกั้นสายฟ้าสิ จากนั้นก็ฉวยโอกาสเหาะข้ามมา ตอนนั้นรู้สึกว่าตลอดร่างชาหนึบ แม้แต่เส้นผมก็ลอยขึ้นมา ข้ายังนึกว่าตนเองจะตายเสียแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะข้ามมาได้อย่างปลอดภัย ที่จริงก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร” ไห่หลันอินที่อยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นอีกครั้ง
“อ้อ ที่แท้เป็นเช่นนี้” เว่ยอันพยักหน้า อย่าเห็นว่าคุณหนูใหญ่คนนี้พูดเหมือนสบายๆ ที่จริงถ้าทำเช่นนั้นมีความเปลี่ยนแปลงมากมาย ไม่ได้โยนออกไปสุ่มสี่สุ่มห้าเหมือนอย่างที่นางพูด
หลังเว่ยอันเอ่ยขอบคุณจินเฟยเหยาก็กลับไปยังกลุ่มด้านหน้า ถึงแม้พวกเขาจะไม่ได้เข้าใกล้และพูดคุยกันเบาๆ แต่จินเฟยเหยาคาดเดาว่าเขาต้องถ่ายทอดเสียงรายงาน ไม่ว่าอย่างไร ขอเพียงไม่ได้มุ่งเป้ามายังตนเองก็พอ ตนเองไม่ได้
