่งอยู่ด้านหน้าเอ่ยแทรกขึ้น นางทำปากยื่นพลางขมวดคิ้วเอ่ย “สิ่งที่นางพูดเป็นความจริง ตลอดทางพวกเราหลบอยู่ในกระดองเต่าว่องไว เดินทางอยู่ปีหนึ่งจึงออกมาได้ กระดองเต่าชิ้นนั้นเหม็นแทบตาย ไม่ได้มีความสามารถโดดเด่นอะไรหรอก ถ้าพวกเจ้าอยากไปหากระดองเต่าสักชิ้นก็ไปได้แล้ว”
เว่ยอันตะลึงงัน ยังมีวิธีนี้ด้วยหรือ เพียงแต่น่าเกลียดเกินไปกระมัง คิดไม่ถึงว่าจะซ่อนตัวอยู่ในกระดองเต่า เขามองจินเฟยเหยาด้วยความสงสัยเต็มอก
จินเฟยเหยาลูบศีรษะเอ่ยอย่างขัดเขิน “สหายเซียนไห่พูดได้ถูกต้อง ก่อนพบนางข้าไม่ได้ใช้กระดองเต่า สิ่งที่ใช้คือเปลือกหอยทากกว้างประมาณสามก้าว ต่อมาพาสหายเซียนไห่มาด้วย ดังนั้นจึงเก็บกระดองเต่ามาและซ่อนตัวอยู่ในกระดองเต่ามาตลอดทาง อุดตรงที่สามารถเข้าออกกระดองเต่าไว้ทั้งหมด จากนั้นไม่ปล่อยการรับรู้ออกมาก็สามารถปลอมตัวเป็นกระดองเต่าตายแล้วที่มีอยู่ทั่วไปได้และไม่ถูกสัตว์ปิศาจขั้นเก้าพบเห็น”
“สิ่งที่สหายเซียนจินพูดเป็นความจริง? แบบนี้ ถ้าไม่ปล่อยการรับรู้ออกมาก็หาหญ้าวิญญาณล้ำค่าในป่าไม่ได้สิ” เว่ยอันเอ่ยถาม
“ยังจะเด็ดหญ้าวิญญาณอะไรอีก สามารถมีชีวิตอยู่ได้ก็โชคดีอย่างมากแล้ว หญ้าวิญญาณล้วนมีสัตว์
