“นี่คือสภาพที่แท้จริงของโลกระดับเทพ…” จินเฟยเหยาเชิดหน้ารับลม ยืนอยู่ชายป่าอันหนาทึบของชั้นเมฆส่วนนอกแห่งโลกระดับเทพ สูดอากาศบริสุทธิ์สดชื่นเข้าไปลึกๆ
กลิ่นในกระดองเต่าไม่ได้ให้คนอยู่จริงๆ ที่จริงขอเพียงชำระล้างกลิ่นเหม็นเน่า น่าจะสามารถลบกลิ่นทิ้งได้ เพียงแต่ ใครจะมีเวลาว่างไปทำเรื่องนี้ แค่หลบหนีก็ไม่ว่างแล้ว
เบื้องหน้าจินเฟยเหยาคือทะเลเมฆสีขาวอันกว้างใหญ่ ชั้นเมฆส่วนนอกแห่งโลกระดับเทพก็อยู่บนทะเลเมฆเหล่านี้ เงยหน้าขึ้นก็เป็นชั้นเมฆดำที่มีฝนโปรยปราย ริมชั้นเมฆดำ มีสายฟ้าสาดกระจายลงมาเหมือนน้ำตก ราวกับแขวนม่านโปร่งที่ส่องแสงวิบวับไว้ข้างชั้นเมฆส่วนนอกแห่งโลกระดับเทพ
มองผ่านม่านสายฟ้าไปยังเกาะที่มองไม่เห็นขอบเขตบนทะเลเมฆซึ่งอยู่ห่างออกไปสิบหลี่ บางทีเป็นเกาะ แต่ดูแล้วเหมือนแผ่นดินใหญ่ผืนหนึ่งมากกว่า
บนเกาะฝั่งตรงข้ามยังมีป่าตั้งตระหง่าน ดูแล้วไม่มีอะไรแตกต่างกับชั้นเมฆส่วนนอกแห่งโลกระดับเทพทางด้านนี้จริงๆ แต่บนท้องนภาด้านนั้นไม่มีชั้นเมฆดำ ทว่าเป็นแสงอันเจิดจรัสของดวงอาทิตย์ กลับมาดูเมฆชั้นนอกแห่งโลกระดับเทพทางด้านนี้ ท้องฟ้ายังเป็นสีเทาขมุกขมัวดังเดิม กลางอากาศให้ความรู้สึกชื้นแฉ
