ะทำให้คนรู้สึกไม่สบาย
ดียิ่งนักที่ได้เห็นแสงอาทิตย์ ไห่หลันอินนั่งตื่นเต้นอยู่บนพื้นไม่หยุด นางนึกว่าตนเองคงต้องตายอยู่ในกระดองเต่าชิ้นนั้นเสียแล้ว ตอนนี้ยังเห็นแสงตะวันได้ มีความสุขมากจริงๆ
จินเฟยเหยาไม่ได้ซาบซึ้งมากขนาดนั้น นางผ่านชีวิตที่ต้องหนีตายมามาก เรื่องแบบนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น
เห็นอารมณ์ของไห่หลันอินสงบลง จินเฟยเหยาจึงเอ่ยถาม “จะผ่านม่านสายฟ้านี้ไปอย่างไร สหายเซียนไห่มีวิธีหรือไม่?”
“เรื่องนี้เจ้าต้องคิดหาวิธีมิใช่หรือ? ข้าไม่เคยเจอเรื่องเช่นนี้มาก่อน ข้าไม่รู้หรอก” ไห่หลันอินมองจินเฟยเหยาด้วยสีหน้างุนงง ท่าทางเอาแต่ใจไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเพราะได้ออกมาจากกระดองเต่าเลยสักนิด
“ข้ามีเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจมาตลอด ที่แท้สหายเซียนไห่เจี๋ยตันได้อย่างไร ทำอะไรไม่เป็นและไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักอย่าง ขนาดถุงเฉียนคุนซึ่งเป็นแก่นชีวิตของผู้บำเพ็ญเซียนก็ให้ผู้อื่นแบกไว้ อย่าบอกนะว่าของวิเศษของเจ้าก็แขวนประดับไว้ดูบนกำแพง” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างจนปัญญา
“เจ้ารู้ได้อย่างไร? ข้าวางไว้ในบ้านจริงๆ นั่นแหละ เพียงแต่ไม่ได้ประดับบนกำแพง แต่วางไว้ในศาลาริมน้ำหลิงไถที่ข้าชอบที่ส
