ุด” ไห่หลันอินมองจินเฟยเหยาอย่างคาดไม่ถึง คนผู้นี้ไม่เคยไปศาลาริมน้ำหลิงไถ คิดไม่ถึงจะรู้ว่าตนเองจัดการกับของวิเศษชั้นยอดอย่างไร
จินเฟยเหยาได้แต่ถอนหายใจยาว “ข้าเดาว่าเจ้าคงไม่เคยสังหารสัตว์ปิศาจสักตัวสินะ ไม่ต้องพูดถึงคน”
ไห่หลันอินเอ่ยด้วยสีหน้าผู้บริสุทธิ์ “ฆ่าสัตว์ปิศาจทำไม? เหตุใดข้าต้องทำเรื่องเช่นนั้นด้วย ท่านพ่อเตรียมสิ่งของไว้ให้ข้าแล้ว ข้าเพียงใช้ฝึกบำเพ็ญนิดหน่อย จากนั้นก็เล่น ถึงอย่างไรข้าก็ไม่ต้องเป็นเจ้าสำนัก รอข้าแต่งงานกับศิษย์พี่ ต่อไปก็ให้ศิษย์พี่ของข้าเป็นเจ้าสำนัก ข้าจะห่วงเรื่องนี้ทำไม”
“เศรษฐีอย่างพวกเจ้าช่างน่าชังจริงๆ” จินเฟยเหยามองเมินไปอีกทาง ไม่อยากเห็นสีหน้าตามเหตุผลสมควรเป็นเช่นนี้ของไห่หลันอิน
ทว่าไห่หลันอินยังเข้ามาใกล้ “สหายเซียนจิน ฟันสามซี่ที่เจ้าบอกเล่า จะหลอมให้ข้าเมื่อไร?”
“ถึงฝั่งตรงข้ามแล้วหาสถานที่ปลอดภัยสักแห่ง ข้าจะหลอมฟันให้เจ้าสามซี่” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างอารมณ์ไม่ดี ในใจสำนึกเสียใจอย่างยิ่ง รู้แต่แรกตอนนั้นน่าจะทุบตีให้หนักหน่อย ต่อยนางให้ฟันร่วงหมดปาก
“อืม เช่นนั้นพวกเรารีบไปเถอะ ถึงโลกระดับเทพส่วนนอกที่ฝั่งตรงข้าม ยังต้องเดินทางอีกไกล
