ไร้ประโยชน์อย่างเจ้าหลายๆ ทีให้ตาย ข้าสงสัยจริงๆ ว่าถ้าส่งเจ้ากลับเมืองซันจือจะไม่มีคนมาตามหาเจ้า ที่จริงท่านพ่ออยากให้เจ้าตายอยู่ข้างนอกใจจะขาด จากนั้นบ่มเพาะผู้สืบทอดดีๆ ขึ้นใหม่อีกคน” จินเฟยเหยาให้นางยืมทงเทียนหรูอี้ยืน เอ่ยอย่างจนปัญญา
“ข้าก็ไม่เข้าใจ ผู้อื่นล้วนประจบประแจงข้าไม่หยุด เลือกพูดสิ่งที่ข้าชอบฟังที่สุดทุกอย่าง ทำไมเจ้าจึงจงใจเป็นศัตรูกับข้า ถ้าไม่เสียดสีข้าก็ไม่พอใจข้า” ไห่หลันอินดึงชายเสื้อของจินเฟยเหยา ทำปากยื่นพลางเอ่ยอย่างไม่พอใจ
สายตาจินเฟยเหยามองไปยังม่านสายฟ้าที่ดังเปรี๊ยะๆ ไม่หยุดเบื้องหน้าซึ่งห่างไม่ถึงสามจั้งแล้วเอ่ยอย่างเย็นชา “พวกเขาคิดจะเอาเปรียบเจ้า แน่นอนว่าต้องประจบประแจงเจ้า ข้าไม่ได้คิดจะเอาเปรียบเจ้า จึงไม่จำเป็นต้องประจบประแจงเจ้า อีกทั้งตอนนี้เจ้ายังเป็นสิ่งไร้ค่าชิ้นใหญ่ สิ่งที่ข้าพูดไม่ผิดเลย ทางที่ดีต่อไปเจ้าพกสิ่งของมีค่าทั้งหมดติดตัว ถ้ามีคนคิดร้ายกับเจ้าแต่กลับพบว่าบนตัวเจ้าไม่มีแม้แต่ศิลาวิญญาณสักก้อน ถึงตอนนั้นเจ้าจะได้ไม่อับอายจนกลายเป็นโทสะ ถูกแทงไม่กี่ครั้งก็ตาย”
“เจ้าขู่ขวัญข้า ขอเพียงข้าออกจากสำนักก็จะพาหญิงรับใช้และองครักษ์สิบกว่าคนไปด้วย ใครจะปล้น
