ขณะที่พวกนางสองคนทะลวงผ่านม่านสายฟ้า รู้สึกตลอดร่างชาหนึบ แม้แต่เส้นผมก็ถูกสายฟ้าทำให้ลอยขึ้นมา
หลังคนทั้งสองพกพาความรู้สึกเป็นอัมพาตทั่วร่างพุ่งออกจากม่านสายฟ้าก็หนีเข้าไปในโลกระดับเทพส่วนนอกอย่างสุดชีวิต คิดเพียงออกห่างจากอันตรายยิ่งไกลยิ่งดี ทว่ากระดองเต่าว่องไวชิ้นนั้น ชั่วพริบตาที่พวกนางสองคนทะลวงผ่านม่านสายฟ้าก็กลายเป็นธุลีไหม้เกรียม ถ้าช้าอีกนิดเดียว คนทั้งสองคงมีจุดจบเช่นนี้
“ฮ่าๆๆ! ในที่สุดก็ออกจากสถานที่บ้าๆ ที่มีราขึ้น ฟ้าครึ้ม และฝนตกไม่หยุดได้แล้ว!” พุ่งมาถึงกลางอากาศของโลกระดับเทพส่วนนอกก็อาบแสงอาทิตย์ที่ไม่ได้เห็นมานาน จินเฟยเหยาอดหัวเราะลั่นไม่ได้
พวกนางสองคนไม่รีบร้อนเดินทาง นอนราบและหลับอยู่ตรงนั้น ราวกับคิดจะให้แดดชำระกลิ่นเหม็นอับเกือบหนึ่งปีทิ้งไป ไห่หลันอินดมกลิ่นบนร่าง สีหน้าเปลี่ยนแปลง เหม็นยิ่ง! เหม็นจนทำให้นางตายได้ทันที
นางฉุดลากจินเฟยเหยาที่ใช้เป็นองครักษ์ชั่วคราว ค้นหาลำธารสายหนึ่งและอาบน้ำข้างนอกโดยไม่รู้สึกอายเป็นครั้งแรก ไม่มีเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนนางยังหยิบยืมจากจินเฟยเหยาชุดหนึ่ง ส่วนกระโปรงไหมดาราเงินของนางชุดนั้นก็ถูกจินเฟยเหยายึดไว้เป็นของตน
