กดความขบขันเอาไว้ เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ฟันของเจ้าข้าใช้กระดูกหลอมฟันปลอมให้สามซี่ รับประกันว่าใส่แล้วศิษย์พี่ของเจ้าดูไม่ออก ส่วนเรื่องที่เจ้าเห็นงูพิษ ขอเพียงเจ้านึกไม่ออกว่าข้าต่อยเจ้า ข้าก็จะลืมเรื่องงู จริงสิ? งูพิษอะไร พวกเราพบงูพิษด้วยหรือ?”
ไห่หลันอินทิ้งมือ กัดริมฝีปากนั่งลงอย่างอึมครึมและไม่สบายใจ ต่อให้เป็นคุณหนูใหญ่ มีชาติกำเนิดดี ก็ยังรู้ความอยู่บ้าง จินเฟยเหยาแอบหัวเราะ
ไห่หลันอินครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่จึงเงยหน้าขึ้น เอ่ยด้วยสีหน้าตัดสินใจแน่วแน่ “ถ้าเจ้าพูดออกไป ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”
“ข้าลืมไปนานแล้ว ถ้าพูดเรื่องที่เจ้าติดค้างไหมทอง ข้าจำได้อย่างชัดเจน” ในที่สุดเรื่องราวก็คลี่คลาย จินเฟยเหยาแย้มยิ้มอย่างเบิกบาน
“เช่นนั้นพวกเราจะไปเมื่อใด ข้าอยากออกจากสถานที่ผีสางแห่งนี้นานแล้ว” ไห่หลันอินใช้มือลูบใบหน้าบวมเป่งของตนเอง ปากพูดอู้อี้
จินเฟยเหยาเงี่ยหูฟัง จากนั้นบิดขี้เกียจเหมือนไม่มีเรื่องราวใด “ตอนนี้ยังไม่ได้ ยักษ์ตาเดียวเหล่านั้นกำลังตามหาพวกเราอยู่ ต้องรอพวกมันไปก่อน”
“แต่ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่จริงๆ เจ้าไม่มีของวิเศษที่ดีกว่านี้หรือ?” ไห่หลันอินเงยหน้าขึ้นมองกระดองเต่ากว้างสอ
