งจั้งกว่าและตรงทางออกเปื้อนดิน เอ่ยด้วยสีหน้าปั้นยาก
จินเฟยเหยายิ้มยิงฟัน เอ่ยอย่างเกียจคร้าน “เจ้าจงพอใจที่สามารถหากระดองเต่าอันนี้ได้เถอะ ก่อนหน้านี้สถานที่ที่ข้าอยู่เป็นเพียงเปลือกหอยทากที่กว้างสามก้าวเท่านั้น พื้นที่ว่างที่นี่ใหญ่มาก กั้นห้องให้เจ้าก็ยังได้ ถ้าเป็นเปลือกหอยทากเจ้าต้องนั่งติดกับข้านะ”
“เปลือกหอยทาก? หรือว่าเจ้าไม่มีสิ่งของอื่น หลบอยู่ในเปลือกสัตว์ปิศาจทั้งวันทำไม? อีกทั้งที่นี่ก็ไม่มีเตียง ไม่มีสถานที่อาบน้ำ แม้แต่หมอนหนุนก็ไม่มี เจ้าจะให้ข้านอนหลับได้อย่างไร! อีกทั้งด้านนอกยังมียักษ์ตาเดียวสิบกว่าตน สภาพแวดล้อมแบบนี้เลวร้ายเกินไป” ไห่หลันอินนอนราบอยู่ในกระดองเต่าอย่างทรมานและร่ำไห้อย่างเศร้าเสียใจ
“ไม่ใช่ยักษ์ตาเดียวสิบกว่าตน ทว่าเป็นสามสิบกว่าตน ออกมาเพิ่มอีกหนึ่งเท่าเต็มๆ” จินเฟยเหยาแก้ไขคำพูดนางอย่างยิ้มแย้ม
“หา! เจ้าคิดจะทำให้ข้าโมโหตายสินะ น่าชังจริงๆ!” ไห่หลันอินรู้สึกว่าหัวใจกำลังจะแตกสลาย เหตุใดต้องอยู่กับคนแบบนี้ด้วยนะ เพราะเหตุใดจึงไม่ใช่ศิษย์พี่มาช่วยข้า
“สหายเซียนจิน คิดหาทางหน่อยเถอะ”
“ข้าบอกแล้วว่ารอพวกมันไปก่อนพวกเราจึงสามารถออกไปได้ ข้าเคยครุ่นคิดแล้
