ได้ คงออกไปนานแล้ว ดินที่ฉาบอยู่บนรูกระดองก็มีหญ้างอกออกมา ทั้งยังมีเห็ดขึ้นด้วย ตัวข้าก็ใกล้จะมีรางอกออกมาแล้ว กระดองเต่าชิ้นนี้คือสถานที่ตายของข้า”
“อย่าอาละวาด ผลักกระดองเต่าย่อมต้องเดินทางช้า ถึงแม้ชั้นเมฆส่วนนอกของโลกระดับเทพจะมีเขตแดนกว้างใหญ่ แต่ก็มีขอบเขต ขอเพียงเข้าสู่โลกระดับเทพส่วนนอก พวกเราก็ไม่ต้องอยู่ในกระดองเต่าอีกต่อไป เจ้าเคยบอกว่าโลกระดับเทพส่วนนอกก็มีผู้บำเพ็ญเซียนไม่น้อย อีกทั้งสัตว์ปิศาจขั้นแปดขั้นเก้าก็ไม่มากเหมือนชั้นเมฆส่วนนอกของโลกระดับเทพนอก เจ้าทำใจให้ร่าเริงหน่อย คิดถึงศิษย์พี่เข้าไว้”
“ศิษย์พี่ไม่ต้องการสตรีที่มีราขึ้นหรอก” ไห่หลันอินก้มหน้าอย่างโศกเศร้า จิตใจไม่ร่าเริงเลยสักนิด
จินเฟยเหยาไม่สนใจนาง แนบดวงตาลงบนกระดองเต่าอีกครั้ง ขุดรูเล็กๆ มองดูภายนอก จากนั้นก็ใช้ทงเทียนหรูอี้ผลักกระดองเต่าจากด้านใน ทันใดนั้น นางก็เอ่ยพึมพำกับตนเอง “น่าแปลก เหตุใดจึงไม่เห็นต้นไม้แล้ว เบื้องหน้ามีเกาะลอยได้ขนาดใหญ่เกาะหนึ่ง!”
“ถอยไป ให้ข้าดูหน่อย!” ไห่หลันอินซึ่งเดิมทีหดหู่พุ่งปราดมา ใช้เรี่ยวแรงดูดน้ำนมมารดาผลักจินเฟยเหยาออก แล้วแนบดวงตาของตนเองบนรูเล็กๆ
จินเฟย
