อนที่มีฝนมักจะมีเมฆบางๆ เมฆบางๆ…
“ข้านี่โง่จริง! ฝนตกยังจะกลัวอะไร ข้าก็เหาะทะลุชั้นเมฆขึ้นไปโดยตรง จากนั้นค่อยมองดวงอาทิตย์ว่าอยู่ทิศทางใดก็พอ” จินเฟยเหยายิ้มแย้ม จริงๆ เลย เหตุใดจึงลืมเรื่องนี้ไปได้
นางตบถุงเฉียนคุนคิดจะหยิบพรมบินออกมา พลันจำได้ว่าสองปีนี้ตนเองไม่เคยคิดจะหลอมสร้างพรมบินขึ้นใหม่ เจ้าสิ่งนั้นยังสกปรกดังเดิม จินเฟยเหยาครุ่นคิด เก็บมือกลับมาแล้วอ้าปากคายทงเทียนหรูอี้ออกมาให้กลายเป็นเรือเล็กๆ เรียวยาวและขึ้นไปนั่ง
เจ้าสิ่งนี้ส่องแสงสีขาวสว่างไสว ทั้งยังไม่กลัวสกปรก ทงเทียนหรูอี้อันที่พังไปตอนนี้ยังหล่อเลี้ยงอยู่ในทะเลสีดำภายในห้วงการรับรู้ ตอนนี้จินเฟยเหยาจึงใช้ทงเทียนหรูอี้ได้เพียงอันเดียว
เรือทงเทียนหรูอี้เหาะขึ้นกลางอากาศ พั่งจื่อและต้านิวก็ลงจากบนร่างของนาง นั่งอยู่บนเรือเล็กๆ ทะลุต้นไม้อันแน่นขนัดเหาะถึงกลางอากาศ
จินเฟยเหยาฉวยโอกาสที่ทงเทียนหรูอี้กำลังไต่ระดับ มองไปรอบด้านไกลๆ ป่าทึบที่ทอดตามองไปไม่เห็นขอบเขตเลือนรางอยู่ในสายฝนพรำราวกับหมอกลง มองเห็นได้ไม่ไกลนัก แต่ชั้นเมฆกลางท้องฟ้าไม่ถือว่าสูงเกินไป ครู่หนึ่งทงเทียนหรูอี้ก็บินถึงเมฆฝนและทะลุเข้าไป
เปร
