ึงด่าทอคนของสำนักฉีเทียนมาตลอดทาง อาศัยบางตำแหน่งบนท้องฟ้าขณะมีฝนพรำและเมฆบางๆ จะมีสีดำมากกว่าตำแหน่งอื่น นางจึงฝืนใจเลือกทิศทางหนึ่งเหยียบทงเทียนหรูอี้รีบเหาะไปทางด้านนั้น
“สำนักฉีเทียนคงไม่ได้จงใจส่งศิษย์ไปตายหรอกนะ เส้นทางนี้เดินทางง่ายจริงๆ” จินเฟยเหยายืนอยู่บนเรือทงเทียนหรูอี้ สองมือกอดอกพลางเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ
นางบินบนท้องฟ้ามาครึ่งชั่วยามกว่า เดินทางอย่างราบรื่นมาตลอดทาง ไม่เกิดเรื่องอะไรเลยสักนิด ทำให้นางอดสงสัยแรงจูงใจของสำนักฉีเทียนไม่ได้ รู้ชัดๆ ว่าเส้นทางนี้เดินทางง่ายเหตุใดจึงต้องไปชั้นเมฆดำที่เป็นเส้นทางแห่งความตายด้วย
ในขณะที่นางไม่เข้าใจอย่างยิ่ง ในป่าเบื้องหน้าพลันมีบางอย่างสีขาวขึ้นมา และบินเข้าหาจินเฟยเหยาด้วยความเร็วอันน่าตกตะลึง
“นก? สัตว์ปิศาจ?” จินเฟยเหยาขมวดคิ้วพลางเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ
รอจนบางอย่างสีขาวบินเข้ามาใกล้ ดวงตาของจินเฟยเหยาก็เคร่งเครียด เหยียบทงเทียนหรูอี้ร่อนลงอย่างรวดเร็วทันที หัวทิ่มลงไปในป่า จากนั้นนางก็ตั้งอกตั้งใจหนีเข้าไปในป่าอย่างไม่คิดชีวิต หลบในป่าทึบเบื้องหน้าทั้งยังเร่งความเร็วในการเหาะเหิน
ด้านหลังของจินเฟยเหยามีสัตว์ปิศาจรูปร่างยาวขนาดส
