รู่หายไปแล้ว ท่าทางไม่พบเห็นพวกเขาดังนั้นจึงจากไปแล้ว
จินเฟยเหยาอดโล่งอกไม่ได้ ขุดดินขึ้นมาจากพื้นเล็กน้อยอุดรูสองรู จากนั้นพอหันหน้าไปมอง พั่งจื่อที่ลืมตานานแล้วและต้านิวพากันมองนางด้วยดวงตากลมโต
“ไปแล้ว ฮึ เจ้าขี้ขลาดสองตัวนี้” จินเฟยเหยาส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างอารมณ์ไม่ดี จากนั้นแอบนวดขาที่ตึงเครียดจนเป็นตะคริวนิดหน่อย
“ถึงแม้ด้านนอกจะมืดมาก ทว่าสัตว์ปิศาจที่ออกมาหากินลดลง พวกเราเร่งรุดเดินทางต่อดีกว่า ถ้ายังอยู่ในสถานที่แบบนี้ต่อไป ข้าอาจเป็นบ้าได้” จินเฟยเหยานำตานสัตว์ปิศาจพวงองุ่นที่ตัดใจกินไม่ลงมาตลอดออกมา โยนตานสัตว์ปิศาจเม็ดหนึ่งเข้าปากแล้วพูดกับพั่งจื่อและต้านิวอย่างจริงจัง พวกมันสองตัวพยักหน้า ปล่อยให้จินเฟยเหยาเป็นคนตัดสินใจ
“ไป!” จินเฟยเหยาขุดรูสองรูที่ถูกดินอุดไว้อีกครั้ง สังเกตสภาพการณ์ภายนอกพลางเหยียบของวิเศษทงเทียนหรูอี้ผลักพื้นที่ว่างที่แคบและเล็กแห่งนี้ให้ค่อยๆ เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
ในป่าทึบที่มืดมิด ถึงแม้จะมีพืชเรืองแสงส่องแสง ทว่ามีสัตว์ปิศาจน้อยมากที่จะสังเกตเห็น เปลือกหอยทากเหล็กที่เหลือเพียงเปลือกอันว่างเปล่าขนาดประมาณหนึ่งจั้งตัวหนึ่งกำลังเคลื่อนที่
