่งจื่อหลับตาไปนานแล้ว ท่าทางเข้าสู่สมาธิ กระบวนท่านี้ยอดเยี่ยมจริงๆ ต้านิวแอบจดจำไว้ในใจ
จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างดูแคลน “พวกเจ้าสองตัวทำอะไร มีอะไรน่ากลัว ก็แค่สัตว์ปิศาจขั้นเก้าตัวเดียว ไม่มีความกล้าเลยสักนิด ต่อไปจะกลายเป็นไท่จื่อโซ่วที่มีชื่อสะท้านไปทั่วสี่ทิศได้อย่างไร”
น่าเสียดายวิธีกระตุ้นโดยการดูถูกของจินเฟยเหยาไม่ได้ผล ต้านิวมองนางแล้วหดตัวเป็นก้อนกลม ส่วนพั่งจื่อยังนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างไม่หวั่นไหว สุดท้ายไม่มีทางเลือกจินเฟยเหยาต้องลงมือทำเอง
จินเฟยเหยาค่อยๆ คลำทางมาถึงด้านข้างของพื้นที่เล็กและแคบ ยกมือขึ้นก็ปรากฏร่องสายหนึ่ง นางไม่กล้าใช้การรับรู้กวาดออกไปดูข้างนอก ระดับขั้นของสัตว์ปิศาจที่นี่สูงเกินไปจริงๆ การรับรู้เล็กน้อยก็สามารถถูกพวกมันพบเห็นได้
ราวกับรู้สึกว่ามองผ่านร่องออกไปข้างนอกได้ไม่สะดวก จินเฟยเหยาจึงยื่นนิ้วไปขุดตรงที่สูงเป็นรูสองรู นางใช้มือบังแสงของหินแสงราตรีเอาไว้แล้วแนบดวงตาขึ้นไปมองดูภายนอก
ในป่าทึบที่ไม่มีแสงสว่างสักนิดมืดสนิท มีแมลงหิ่งห้อยหรือพืชเป็นแหล่งกำเนิดแสงเพียงอย่างเดียว จินเฟยเหยาอาศัยเห็ดเรืองแสงอันงดงามเหล่านั้น พบว่าสัตว์ปิศาจขั้นเก้าตัวเมื่อค
