ัตว์ปิศาจตะเกียบเหล่านี้ไว้แล้วดูดเข้าปาก
“มีศัตรูตามธรรมชาติมากขนาดนี้!” จินเฟยเหยาเห็นสัตว์ปิศาจเล็กๆ นับล้านตัวเหล่านั้นถูกสัตว์ปิศาจที่โผล่มากะทันหันในป่าทึบล้อมเอาไว้ทั้งด้านบนและด้านล่าง ราวกับเปิดโลกแห่งการกินและรับประทานอาหารค่ำร่วมกัน
นางไม่กล้ามองดูนาน หลังมองดูหลายแวบก็รีบหลบหนีไปข้างหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย
“ข้าคิดว่าชายชาตรีและบุรุษที่แท้จริงสมควรยืดได้หดได้ ข้าพูดถูกหรือไม่? พั่งจื่อ ต้านิว” จินเฟยเหยานั่งขัดสมาธิและกอดอกอยู่บนทงเทียนหรูอี้ นั่งอยู่ในสถานที่เล็กและแคบ รอบด้านมืดมิด จากนั้นภายใต้หินแสงราตรีเล็กๆ มองเห็นพั่งจื่อและต้านิวนั่งอยู่ตรงข้ามนาง พั่งจื่อและต้านิวมองดูนางอย่างตั้งใจ และสบตากันโดยไม่ส่งเสียงสักแอะ
ส่วนภายนอกมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมา ขนาดพื้นยังสั่นสะเทือน ผ่านไปเนิ่นนาน เสียงฝีเท้ายิ่งไกลออกไปทุกที หลังจากเสียงค่อยๆ หายลับไป จินเฟยเหยาจึงพูดกับต้านิวว่า “ต้านิว เจ้าโผล่หัวออกไปดูหน่อยว่าสัตว์ปิศาจขั้นเก้าตัวนั้นไปหรือยัง”
ต้านิวมองนางตาโตและส่ายหัวราวกับกลองป๋องแป๋ง จินเฟยเหยาเห็นต้านิวไม่ยอมไปก็เลื่อนสายตามาทางพั่งจื่อที่อยู่ด้านข้างอีก พั
