ุ้ม เทาเที่ยหายไปต้องโทษเจ้าหมอนี่ที่ไม่บอกกล่าวให้กระจ่างชัด ตอนนี้ยังมีหน้ามาเดือดดาลใส่พวกเรา
“ฮึ” จู๋ซวีอู๋นำใบไผ่เล็กๆ บนศีรษะลงมา คาบไว้ในปากแล้วเอ่ยอย่างเย็นชา “อย่านึกว่าข้าไม่รู้นะ เทาเที่ยที่ยังไม่โตเต็มวัยก็สามารถใช้หลอมสร้างเกราะวิญญาณสัตว์ได้ ถ้าข้าบอกล่วงหน้า ไม่รู้ว่ามีคนมากมายเพียงใดหมายตานาง พวกเจ้าหารือกันหลอกคนไป ถ้าจะแค้นก็แค้นตนเองเถอะ”
“พอแล้ว อย่าพูดอีกเลย!” ฉือชางเจินเหรินกุมหน้าผากเอ่ยอย่างกหงุดหงิด
ภายในร่างของจินเฟยเหยามีเทาเที่ยเป็นเรื่องเหนือความคาดหมายของเขาจริงๆ เพราะเหตุใดตอนนั้นตนเองจึงคิดไม่ถึงเรื่องนี้และใช้การรับรู้ตรวจสอบดู ตอนนี้คนหายไปแล้ว เถียงกันไปจะมีประโยชน์อะไร สำนักตงอวี้หวงพลาดโอกาสดีไปคราหนึ่งแล้ว
“ศิษย์น้องจู๋ ครั้งนี้แต่ละสำนักหารือกันตัดสินใจได้แล้วหรือยัง” ฉือชางเจินเหรินถอนหายใจยาว ทำจิตใจให้สดชื่นพลางเอ่ยถาม
จู๋ซวีอู๋ตอบด้วยสีหน้าเย็นชา “รู้จากข่าวที่ได้รับมาบอกว่า จอมมารหลงเพียงส่งคนเผ่ามารที่ชื่อหงไปโลกระดับเทพ ได้ยินว่าคนผู้นี้จัดการยาก เชี่ยวชาญเวทหุ่นเชิด คนเดียวสามารถกลายเป็นกองทัพ บรรดาตาเฒ่าโลกระดับเทพเหล่านั้นมัวยุ่ง
