ะดับเทพ ข้าต้องการหนึ่งที่ คนที่เหลือให้พวกท่านจัดการ ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมพวกท่านเลือกตามสบาย ทว่าของตำหนักซวีชิงให้ข้าตัดสินใจเอง”
“เหลวไหล! สถานที่ซึ่งเรือเหาะของสำนักฉีเทียนถูกสายฟ้าผ่าเสียหายอยู่ที่ชั้นเมฆส่วนนอกของโลกระดับเทพ อยู่ชายขอบมากกว่าโลกระดับเทพส่วนนอกอีก เจ้านึกว่าเจ้าจะสามารถพานางกลับมาได้หรือ?” ฉือชางเจินเหรินมองด้วยสายตาเดือดดาลและตวาดอย่างมีโทสะ
จู๋ซวีอู๋มองฉือชางเจินเหรินแล้วหลุบตาลงเอ่ยว่า “ศิษย์พี่ คาดว่าท่านคงเคยได้ยินอาจารย์กล่าวไว้ว่าเทาเที่ยที่หลุดการควบคุมมีสภาพเป็นเช่นไร ถ้าพวกท่านไม่สนใจดินแดนในโลกระดับเทพ ข้าจะไปหรือไม่ไปก็คงไม่ต่างอะไร”
“ถ้าเจ้านั่นกินคนขึ้นมาจะไม่ถ่มกระดูกนะ” จู๋ซวีอู๋แสยะปากแย้มยิ้มขึ้น
จากนั้นเขาลุกขึ้นยืนพลางเอ่ย “ถึงอย่างไรคราวนี้ข้าก็ต้องไป ถ้าไม่ได้ ข้าจะออกค่าตั๋วเรือเอง แล้วพวกท่านเลือกออกมาใหม่อีกคนหนึ่ง ถึงตอนนั้นจะได้ไม่มีคนยุ่งเกี่ยวกับสถานที่ที่ข้าจะไป ยุ่งยาก” หลังเอ่ยจบจู๋ซวีอู๋ก็เตรียมไปจากตำหนักเซียวเทียน
“ศิษย์น้อง!” ฉือชางเจินเหรินตะโกน จู๋ซวีอู๋หยุดลง ทว่าไม่หันมา ได้ยินฉือชางเจินเหรินลังเลนิดหนึ่งจึงเอ่ยถ
