ย่นจมูกสูดดมรอบด้าน หอมออก เหตุใดจึงบอกว่าทำให้คนหายใจไม่ได้
มีเสียงดังปัง มีคนยืนขึ้นกระทืบพื้นอย่างหนักหน่วง ด่าทออย่างดุร้าย “วันนี้ต้องให้นางออกไปให้ได้! ต่อให้ต้องใช้กำลัง ก็จะให้นางอยู่ในห้องเก็บสินค้าไม่ได้!”
ได้ยินคำพูดนี้จินเฟยเหยาก็ไม่พอใจ ถือตะเกียบชี้ผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นแล้วเอ่ยว่า “ท่านมีเหตุผลหรือไม่ ข้าไม่ได้ผายลมในห้องเก็บสินค้าสักหน่อย ท่านมีสิทธิ์อะไรจะให้ข้าออกไป! กลิ่นหอมขนาดนี้ ถ้าท่านรับไม่ได้ก็ออกไปเอง ข้าให้ท่านดมกลิ่นหอมเปล่าๆ โดยไม่เก็บศิลาวิญญาณ ท่านยังมารังเกียจข้าอีก!”
“ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมอย่างเจ้ายังจะกินอาหารทำไม! ทั้งยังไม่หยุดกินสักเค่อ เจ้าจะพอได้หรือยัง เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะทำลายหม้อของเจ้า!” ผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นลุกขึ้นยืน ร่างกายสูงใหญ่และล่ำสันแข็งแกร่งอย่างยิ่ง พอเห็นก็รู้ว่าก่อนสร้างฐาน ต้องเป็นบุคคลที่กินข้าวมื้อละแปดชามแน่ๆ
จินเฟยเหยาทำปากยื่น เอ่ยอย่างไม่พอใจ “พวกท่านไม่ได้กินข้าวมาหลายร้อยปี หรือว่าห้ามผู้อื่นกินด้วย? บ้าอำนาจจริงๆ เหตุใดจึงไม่เห็นพวกเจ้ารังเกียจศิลาวิญญาณ หลอมยาแล้วจากนั้นแบ่งให้ผู้อื่น ตั้งข้อเรียกร้องกับผู้อื่นสูง ตน
