เองกลับกำเริบเสิบสาน เกินไปกระมัง”
“เถียงข้างๆ คูๆ!” ดวงตาของผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นโตปานกระดิ่งทองแดง มีโทสะจนอยากจะกินคน
“ฮึ ถ้าอยู่ไม่ได้เจ้าก็ออกไปตากลม ไม่มีใครรั้งเจ้าไว้เสียหน่อย” นางยักไหล่อย่างไม่เห็นเป็นอะไร พลางเอ่ยยิ้มๆ
เพิ่งสิ้นเสียงของนาง ก็ได้ยินเสียงตูมนอกห้องสินค้า มีสายฟ้าผ่าลงมาบนเรือเหาะ รู้สึกได้ว่าตัวเรือสั่นไหว ทุกคนหยุดปากเงยหน้าขึ้นฟังความเคลื่อนไหวภายนอกอย่างเงียบๆ
“ไม่รู้จะทำอย่างไรกับพวกท่านจริงๆ ตื่นตระหนกเกินไป” จินเฟยเหยามองพวกเขาแวบหนึ่งแล้วหันหน้ามากินอาหารต่อ
ภายในห้องเก็บสินค้ามีเสียงโต้เถียงไม่หยุด ส่วนภายนอกมีสายฟ้าเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งจิบชา ก็มีสายฟ้าสายหนึ่งผ่าลงมาบนเรือเหาะ หลังเสียงดังชี่ๆ สถานที่ซึ่งถูกสายฟ้าฟาดบนเรือก็ปรากฏรอยไหม้เกรียม
ถึงแม้บนตัวเรือจะวาดคาถาอันแข็งแกร่งอยู่เต็มไปหมด ทว่าก็ได้แต่ไม่ให้ฟ้าผ่าเข้ามาในห้องเก็บสินค้า อีกทั้งบนตัวเรือยังเป็นรอยสีดำสนิทที่เคยถูกสายฟ้าผ่ามาก่อน
ฮึ ข้างนอกล้วนเป็นสายฟ้า! คิดไม่ถึงว่าจะให้ข้าออกไปหาที่ตาย ข้าไม่ใช่คนโง่เสียหน่อย จินเฟยเหยาด่าทอในใจ ไม่ว่าผู้บำเพ็ญเซียนของสำนักฉีเทียนพ
