ศิษย์เฝ้ายามของสำนักฉีเทียนถูกจินเฟยเหยาพามาที่นี่อย่างกะทันหัน เบื้องหน้าทั้งหมดเป็นผู้อาวุโสขั้นกำเนิดใหม่ที่ปกติไม่ได้เห็นเลย ทำให้เขาหวาดกลัวจนขนาดพูดยังพูดไม่ออก
เขาถูกจินเฟยเหยาใช้ศอกกระทุ้งอย่างแรง เจ็บจนแยกเขี้ยว จึงเอ่ยอย่างหวาดกลัว “ผู้…ผู้อาวุโสทุกท่าน นี่คือคนของสำนักตงอวี้หวง อาจารย์ลุงผู้ดูแลเคยกำชับพวกเราไว้ บอกว่ามีคนของสำนักตงอวี้หวงจะมาโดยสารเรือ ตรวจ…ตรวจสอบแล้ว”
ชายชราที่มีลักษณะเทพเซียนคนหนึ่งในนั้นมองจินเฟยเหยาหลายครั้ง ราวกับไม่พอใจที่นางมาสาย เอ่ยถามอย่างเข้มงวด “เหตุใดเจ้าจึงเพิ่งมาตอนนี้ สำนักตงอวี้หวงส่งคนไม่ตรงต่อเวลามาหรือ!”
จินเฟยเหยาแลบลิ้นในใจ เอ่ยพร้อมยิ้มประจบ “อาจารย์ลุงอาจารย์อาโปรดอภัยให้ด้วย ระหว่างทางเกิดเรื่องขึ้น มีผู้บำเพ็ญเซียนอิสระหลายคนกำลังปล้นชิงผู้บำเพ็ญเซียนระดับต่ำ ข้าบังเอิญผ่านมา จะเห็นการตายโดยไม่ช่วยเหลือได้อย่างไร ดังนั้นจึงมาสาย”
ได้ยินคำพูดของนางสีหน้าของผู้บำเพ็ญเซียนคนนี้จึงอ่อนโยนขึ้นหน่อย “ในเมื่อเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น ยังพอสามารถอภัยให้ได้ เจ้ารีบขึ้นเรือเถอะ เรือเหาะกำลังจะออกเดินทางแล้ว”
“ขอบคุณอาจารย์อาอาจารย์ลุง ศิษย์ขอตัวก่อ
