เพียงโครงบันไดไม้สองสายอยู่ในตัวเรือ
อาจจะเป็นพื้นฐานว่าต้องพูดสักหน่อย ศิษย์พี่ผู้เย็นชาคนนี้พลันเอ่ยว่า “นี่คือสถานที่พักผ่อนของทุกคน ขณะผ่านชั้นเมฆดำทุกคนต้องอยู่ที่นี่ ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือไม่ได้”
เห็นห้องสินค้าอันว่างเปล่า จินเฟยเหยาก็เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “ไม่มีอะไรเลยจะพักผ่อนได้อย่างไร ให้บุรุษสตรีพักรวมกันหรือ?”
“ผู้บำเพ็ญเซียนไม่จำเป็นต้องพิถีพิถันมาก เจ้าไม่ได้มาเสพสุขเสียหน่อย ถ้ารังเกียจพื้นกระดานแข็งๆ ก็พกเบาะกลมมาเอง ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีอย่างพวกเจ้า ปกติก็ทนความลำบากไม่ได้ ไม่รู้ว่าสำนักตงอวี้หวงให้เจ้ามาทำอะไรที่โลกระดับเทพ” เห็นได้ชัดว่าผู้บำเพ็ญเซียนคนนี้ไม่พอใจจินเฟยเหยาอย่างยิ่ง จัดให้นางอยู่ในคนประเภทถูกตามใจจนเคยตัวทันที
นางเหล่มองเขาพลางเอ่ยว่า “ข้ามาทำอะไรที่โลกระดับเทพก็เป็นความลับของสำนักตงอวี้หวง ท่านไม่จำเป็นต้องรู้”
“ฮึ” ทั้งสองคนส่งเสียงฮึพร้อมกัน มองเมินอีกฝ่ายแล้วเดินขึ้นบันไดมาถึงดาดฟ้า
เพิ่งเหยียบดาดฟ้า สายลมคลั่งก็พัดมาทำให้ดวงตาลืมไม่ขึ้น จินเฟยเหยารีบกางม่านแสงกั้นลมไว้ จากนั้นพอมองไปรอบด้านก็ตะลึงงัน
เรือเหาะลำนี้หยาบจริงๆ ไม่มีตึก มีเพียงห้องเล
