รถบรรจุสิ่งของขนาดหลายสิบจั้งได้ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเรือที่ยาวรวมทั้งหมดไม่ถึงร้อยจั้ง หรือว่าใช้สำหรับกองถุงเฉียนคุน
ถึงผู้บำเพ็ญเซียนสำนักฉีเทียนคนนี้จะไม่สนใจนาง จินเฟยเหยายังทำหน้าหนาเอ่ยถามว่า “ศิษย์พี่ท่านนี้ นี่น่าจะเป็นห้องสินค้าสินะ แต่ไม่มีสิ่งของให้บรรจุ เพราะเหตุใดจึงว่างเปล่า?”
ผู้บำเพ็ญเซียนคนนี้มองนางอย่างดูแคลน ไม่ได้หยุดฝีเท้าลง ทว่าเอ่ยอย่างดูเบา “โลกระดับเทพมีสิ่งของบางอย่างที่เก็บไว้ในถุงเฉียนคุนไม่ได้ ย่อมต้องเว้นที่ไว้วาง”
“สิ่งของอะไรจึงใส่ถุงเฉียนคุนไม่ได้ บอกข้าหน่อยสิ” พอจินเฟยเหยาได้ยินก็รู้สึกสงสัย คิดไม่ถึงว่ายังมีสิ่งของที่ถุงเฉียนคุนใส่ไม่ได้ด้วย ถ้าเป็นพื้นที่มิติจะเก็บสิ่งของเหล่านี้ได้หรือไม่?
ไม่รู้ว่าจินเฟยเหยาเหยาพูดมากจนเขาไม่อยากสนใจหรือนี่คือความลับ ผู้บำเพ็ญเซียนคนนี้เพียงแค่มองดูนาง แล้วเอ่ยอย่างเย็นชาประโยคหนึ่ง “นี่เป็นความลับของสำนักฉีเทียน เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้”
จินเฟยเหยาถูกปฏิเสธ ในใจด่าทอเขาหลายประโยคอย่างไม่พอใจ ต่อมานางก็ไม่พูดมากอีก เพียงติดตามด้านหลังเขาเงียบๆ
หลังขึ้นมาถึงชั้นสอง ในตัวเรือยังเป็นพื้นกระดานไม้ว่างเปล่า ไม่ได้กั้นเป็นห้อง มี
