่าจะหยุดใช้ชีวิตร่อนเร่แบบนี้และกลับโลกระดับดินกับเขาหรือไม่ หลังจากถูกนางปฏิเสธ คิดไม่ถึงว่าเขาจะไม่พัวพันอีก
สยงเทียนคุนยิ้มแย้ม เอ่ยอย่างชืดชา “ถ้าเจ้าไม่อยากไปแล้วข้าบังคับให้เจ้าไป นอกจากเจ้าจะไม่พอใจแล้วยังจะแค้นข้า คนบางคนถูกกำหนดให้เป็นคนร่อนเร่อยู่ภายนอก เจ้ากักขังนางไว้ในสถานที่แห่งหนึ่ง นางจะตาย ถึงแม้เจ้าอยากเป็นเพื่อนนางท่องไปทั่วหล้าแต่กลับทำไม่ได้ ข้ายังมีสำนัก ยังมีศิษย์นับพัน ในฐานะที่เป็นบุรุษคนหนึ่ง ต้องแบกรับหน้าที่ที่ตนเองต้องรับผิดชอบ ไม่สามารถทำตามใจปรารถนาได้”
คิดไม่ถึงว่าสยงเทียนคุนจะพูดคำพูดเช่นนี้ออกมาได้ ไม่รู้ว่าที่แท้ร้อยปีมานี้เขาประสบเรื่องราวมามากเพียงใด จึงสามารถทำให้นิสัยของเขาเปลี่ยนแปลงไปโดยสมบูรณ์ มีมาดของเจ้าสำนักแห่งหนึ่งอย่างยิ่ง
“ข้าอิจฉาเจ้ามาตลอด เจ้าไม่เคยครุ่นคิดถึงเรื่องอื่น และไม่คิดถึงผู้ใด ข้าว่า หนึ่งร้อยปีมานี้เจ้าอาจจะไม่เคยนึกถึงข้าเลย ไม่ว่าเรื่องดีหรือร้ายล้วนไม่ทิ้งรอยประทับไว้ในจิตใจของเจ้า เจ้าเป็นคนไร้หัวใจขนาดนี้เคยมีผู้ใดหรือเรื่องใดยึดครองพื้นที่เล็กๆ ในหัวใจของเจ้าหรือไม่?” สยงเทียนคุนมองจินเฟยเหยาอย่างอ่อนโยน เอ่ยอย่างราบเรีย
