เรือ นางยังนึกว่านั่งเรือไปโลกระดับเทพทางทะเล
“พี่สยงข้าไปก่อนละ ฝากเจ้าหมอนี่ด้วย ท่านพาเขากลับสำนักตงอวี้หวงเถอะ ต่อไปถ้าข้าอยู่ไม่ได้จะไปหาท่าน” จินเฟยเหยาเอ่ยกับสยงเทียนคุนอย่างรีบร้อนแล้วไม่สนใจจะพูดกับเขาต่ออีก ลากศิษย์เฝ้ายามคนนั้นกระโดดขึ้นพรมบินเหาะไปยังยอดเขาทันที
นางไม่กล้าบินไปยอดเขาคนเดียว ไม่มีศิษย์สำนักเทียนฉีคนหนึ่งนำทาง ถ้าตนเองถูกถือเป็นคนชั่วที่บุกรุก ถูกเวทมนตร์โจมตีตกลงมาก็ยุ่งแล้ว
เห็นท่าทางรีบร้อนของนาง สยงเทียนคุนก็ส่ายศีรษะอย่างจนปัญญา เขาให้นางมาก่อนล่วงหน้าหนึ่งวันนางกลับไม่ฟัง ดึงดันจะถ่วงเวลาจนถึงตอนนี้ ถ้ารุดไปไม่ทันขึ้นเรือ ไม่รู้ว่านางจะทำอย่างไร
“ทั้งสองท่านเชิญตามข้ามา ให้อาจารย์อาผู้ดูแลพาท่านทั้งสองไปพบเจ้าสำนัก” ศิษย์เฝ้ายามอีกคนหนึ่งเอ่ยอย่างเคารพ ขนาดหน้าเขายังไม่กล้าเงยขึ้น ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่เบื้องหน้าหน้าตางดงามเกินไป งดงามจนราวกับมองดูแวบหนึ่งจะเป็นการไม่เคารพเขา
สยงเทียนคุนพยักหน้า “ไปเถอะ” ศิษย์เฝ้ายามคนนี้รีบแบกเหรินเยี่ยนที่ถูกทุบตีมาตลอดทางทว่ากลับจำอะไรไม่ได้เลยสักนิด และพาสยงเทียนคุนขึ้นบันไดอย่างระแวดระวัง เข้
