สุดท้ายจินเฟยเหยาจึงหยิบอ่างมายาจิ่งเทียนออกมาวางบนพื้น ลากสยงเทียนคุนที่ไม่รู้เบื้องหลัง หายวูบเข้าไปในอ่างมายาจิ่งเทียน
หลังจินเฟยเหยาเข้าไปแล้วก็ใช้พลังวิญญาณทำให้ตนเองลอยอยู่เหนือศิลาวิญญาณ ส่วนเท้าของสยงเทียนคุนกลับเหยียบอยู่บนศิลาวิญญาณจึงจมลงไปลึกเกินเข่าทันที
“นี่คืออะไร!” ศิลาวิญญาณชั้นล่างเต็มไปหมด ทำให้ดวงตาของสยงเทียนคุนพร่าพราย เขามองไปรอบด้านอย่างประหลาดใจ นี่คือพื้นที่มิติ เพียงแต่ขนาดเล็กหน่อย ยังมีศิลาวิญญาณที่ลึกเกินเข่า นี่มีศิลาวิญญาณมากเพียงใดกัน เขานับไม่ถ้วนจริงๆ
จินเฟยเหยาคว้าศิลาวิญญาณกำมือหนึ่งปาใส่สยงเทียนคุน “พื้นที่มิติอันนี้ข้าตั้งชื่อว่าอ่างมายาจิ่งเทียน เอาเปรียบมาได้จากชายชราคนหนึ่งที่เมืองลั่วเซียน เดิมทีใช้ไม่ได้ ข้าซ่อมสำเร็จโดยบังเอิญ เพียงแต่ตอนนี้ไม่มีพื้นดินปลูกหญ้าวิญญาณไม่ได้ เดิมทีบนพื้นเป็นทรายสีดำ ทว่าตอนนี้ถูกทำลายจนกลายเป็นเช่นนี้ ทรายก็ไม่มีแล้ว ทว่ามีศิลาวิญญาณมากมาย ศิลาวิญญาณเหล่านี้น่าจะเพียงพอให้สำนักของท่านใช้ได้หลายปี”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” สยงเทียนคุนได้สติคืนมา เอ่ยถามอย่างสงสัย
“ท่านบอกว่าสำนักจินคุนอะไรนั่นครึ่งหนึ่งเป
