ทเสน่ห์ของเขาสูงส่งก็เป็นไปไม่ได้ที่จะใช้กับคนหมดสติ
“อืม” เหรินเยี่ยนรู้สึกร่างร้อนผ่าว ส่งเสียงครางพลางลืมตาขึ้น พอเห็นใบหน้าอันงดงามประทับเข้าในดวงตาของเขาทันที พริบตาก็ตะลึงงันไป
สยงเทียนคุนเห็นเหรินเยี่ยนฟื้น ก็ยื่นมือไปลูบคลำใบหน้าของเขา ในดวงตาเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม เอ่ยถามเบาๆ “เจ้ายังรู้สึกเจ็บหรือไม่ ข้าทำร้ายเจ้า ในใจของเจ้าคงโทษข้าแน่”
สองแง่สองง่ามมาก...จินเฟยเหยารู้สึกเหงื่อแตกเต็มศีรษะและสั่นเทิ้มไปหมดทั้งตัว สายตาของสยงเทียนคุนอ่อนโยนขนาดนั้น เศร้าเสียใจขนาดนั้น ราวกับเหรินเยี่ยนที่เหมือนบ๊ะจ่างบนพื้นเป็นคนรักที่สนิทสนมที่สุดของเขา
เหรินเยี่ยนสติหลุดลอย หัวใจถูกอะไรบางอย่างทิ่มแทงอย่างรุนแรง เขามองดวงตาของสยงเทียนคุนแล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “ข้าไม่โทษเจ้า ต่อให้เจ้าสังหารข้า ข้าก็ไม่แค้นเจ้า สามารถตายใต้เงื้อมมือเจ้าได้ ข้ายินยอมพร้อมใจอย่างยิ่ง”
จินเฟยเหยาแทบจะหลั่งน้ำตาอาบหน้า หน้าตางดงามยอดเยี่ยมจริงๆ กระบวนท่าสังหารศัตรูแบบนี้ เจ้าจะให้สตรีที่มีหน้าตาธรรมดาราวกับก้านผักกาดขาวอย่างข้ายังมีหน้าไปพบเจอผู้คนได้อย่างไร
“เจ้ากำลังพูดเหลวไหลอะไร อย่าขยับตัววุ่นวาย หลับพักผ่
