อนก่อนเถอะ” ราวกับสยงเทียนคุนรู้สึกซาบซึ้งอย่างยิ่ง ในดวงตาแฝงรอยยิ้มพลางลูบคลำใบหน้าของเหรินเยี่ยนเบาๆ
เหรินเยี่ยนพยักหน้า เอ่ยประโยคหนึ่ง “ได้” จากนั้นคนก็หลับไปอีก
ต่อมาสยงเทียนคุนยืนขึ้นมองจินเฟยเหยา ในดวงตาฉายแววรักใคร่ ค่อยๆ เข้ามาใกล้จินเฟยเหยาอย่างช้าๆ
จินเฟยเหยากำสองมือแน่น สะกดความปรารถนาจะพุ่งออกไปไว้ เห็นสยงเทียนคุณยิ่งเดินเข้ามาใกล้ นางเลียริมฝีปาก
“ตามข้าไปเถอะ พวกเราไปโลกระดับดิน อยู่กับข้า ไม่แยกจากกันตลอดกาล” สยงเทียนคุนยื่นมือมาและค่อยๆ เข้าใกล้จินเฟยเหยา
ทันใดนั้นเขาก็หยุดลง มองดูจินเฟยเหยาเบื้องหน้าและแสดงสีหน้าคาดไม่ถึง
“อ๊า!” จินเฟยเหยาพลันกระโดดผลักสยงเทียนคุนล้มลงกับพื้นและทับบนร่างเขาหลังร้องคำราม มีปราณปิศาจสีดำพวยพุ่งขุมหนึ่งทะลักจากร่าง นางทับร่างสยงเทียนคุนไว้จนขยับตัวไม่ได้ จินเฟยเหยาอ้าปากเผยเขี้ยวพยัคฆ์เล็กๆ แหลมคมสี่ซี่ออกมา น้ำลายใสแจ๋วหยดลงบนคอของสยงเทียนคุน
จากนั้นได้ยินจินเฟยเหยาเอ่ยว่า “ให้ข้ากินเจ้าเถอะ เอาหยวนอิงของเจ้ามาให้ข้า”
สยงเทียนคุนงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ชั่วขณะก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
จินเฟยเหยาเห
