็นเขาไม่พูดจาก็แลบลิ้นเลียคอของเขา จากนั้นแผ่ไอสังหารกดดันพลางเอ่ยว่า “เจ้าใช้หยวนอิงอันน่าอร่อยขนาดนี้มาล่อลวงข้า เพื่อคิดจะให้ข้ากินเจ้ามิใช่หรือ? ถ้าจู๋ซวีอู๋เป็นผลไม้เปรี้ยวอมหวาน ไป๋เจี่ยนจู๋เป็นอาหารหลัก เช่นนั้นเจ้าก็เป็นของหวาน หยวนอิงหวานอร่อยเช่นนี้สมควรให้ข้ากิน”
“ให้เจ้า” สยงเทียนคุนเอ่ยอย่างตะลึงงัน
จินเฟยเหยาไม่พูดพร่ำทำเพลง อ้าปากจะกัดคอของเขา ฟันเย็นเยียบกำลังจะสัมผัสโดนผิวหนังของสยงเทียนคุน ริมหูของทั้งสองคนพลันมีเสียงคำรามด้วยโทสะต่ำๆ ดังมา “ตื่น!”
จินเฟยเหยาและสยงเทียนคุนตะลึงงันและได้สติคืนมาในพริบตา สยงเทียนคุนเก็บเวทเสน่ห์ของตนเองกลับคืนทันที ส่วนไอปิศาจที่ลอยขึ้นด้านหลังจินเฟยเหยาก็วูบกลับเข้าในร่างนาง
จินเฟยเหยาเห็นท่าทางของตนเอง พลันนึกได้ว่าเมื่อครู่ตนเองเกือบเสียการควบคุม ความทรงจำไม่ได้หายไป จำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ได้อย่างชัดเจน
นี่มันเรื่องอะไรกัน! เมื่อครู่นางเกือบจะกินพี่สยง อีกทั้งยังเตรียมจะกินหมดทั้งเนื้อและหนัง ไม่ใช่แค่เพียงหยวนอิง จินเฟยเหยาสำนึกเสียใจ ลูกตาของนางกลอกไปมา มองสยงเทียนคุนเงียบๆ
สยงเทียนคุนที่นอนหงายบนพื้นได้สติ
