ยยิ้มๆ “เขายังตายไม่ได้ บนร่างของเขามีเวทตามวิญญาณ ถ้าท่านฆ่าเขาจะถูกเจ้าสำนักตงอวี้หวงล่าสังหาร อีกทั้งข้ายังต้องอาศัยเขาเป็นพยานบุคคลโดยสารเรือของสำนักฉีเทียนไปโลกระดับเทพ พี่สยง ท่านมาที่นี่และต่อสู้กับคนผู้นั้นได้อย่างไร?”
สยงเทียนคุนหน้าแดงวูบ เนิ่นนานจึงเอ่ยว่า “เขามาเกี้ยวพาราสีข้า ดังนั้นข้าจึงพาเขามานอกเมือง คิดจะสังหารเขาทิ้ง น่าเสียดายที่คทาหรูอี้ของเขาร้ายกาจอย่างยิ่ง ข้าใช้กระบี่ดอกจวี๋สังหารสามสิบหกเล่มแล้วยังปล่อยให้เขาหนีไปได้”
“ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินเขาบอกว่า เหมือนท่านจงใจล่อเขามา อีกทั้งเขายังดูไม่ออกว่าท่านเป็นบุรุษ ต่อให้หน้าตาเหมือนสตรีมาก แต่ท่านไม่มีหน้าอกมิใช่หรือ?” จินเฟยเหยาเอ่ยถามอย่างสงสัย
เห็นสยงเทียนคุนหน้าแดงและไม่เอ่ยวาจา จินเฟยเหยาพลันคาดเดาอย่างใจกล้า นางอดถามไม่ได้ว่า “หรือว่าท่านปลอมตัวเป็นสตรี จงใจล่อผู้บำเพ็ญเซียนออกมา จากนั้นสังหารพวกเขาทิ้งแล้วปล้นชิงสิ่งของ?”
หลังสยงเทียนคุนฟังแล้วก็มองนางอย่างเศร้าเสียใจแล้วเบนสายตาไปมองทางอื่น
คิดไม่ถึงว่าจะเดาถูก “พี่สยง ท่านยากจนจนกลายเป็นแบบนี้เลยหรือ? คิดไม่ถึงว่าจะใช้ความงามล่อลวงผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษออกมาปล้นทรัพย์”
สยงเทียนคุนยิ้มอย่างขัดเขิน “พวกเราหาสถานที่คุยกันเถอะ ยากรับรองได้ว่าอีกสักครู่คนผู้นั้นจะมาแก้แค้นหรือไม่”
“ก็ได้ ที่นี่ห่างจากหอฉีเทียนไม่ไกล ข้าไม่อยากไปถึงเร็วนัก พวกเราไปจากที่นี่ก่อน
