ินเฟยเหยาอย่างเดือดดาล
จินเฟยเหยาเผชิญหน้ากับกระบี่บินที่พุ่งเข้ามา ขนาดหลบยังคร้านจะหลบ เพียงเอ่ยอย่างเฉื่อยชา “พี่สยง เขายังตายไม่ได้”
“หา?” เหรินเยี่ยนตะลึงงัน รู้สึกว่าทรวงอกของตนเองเจ็บปวด กระบี่ยาวสีเหลืองเล่มหนึ่งแทงทะลุมาจากด้านหลัง โลหิตไหลลงมาตามกระบี่ยาวหยดติ๋งๆ
ต่อมาเป็นความเจ็บปวดอย่างรุนแรง กระบี่ยาวถูกคนดึงออกทางด้านหลัง เหรินเยี่ยนกุมท้องหันหน้าไปมอง มีบุคคลผู้งดงามอย่างที่สุดซึ่งสวมชุดยาวแบบจีนสีขาวม่วงยืนอยู่ด้านหลัง เพียงแต่สิ่งที่ทำลายภาพอันงดงามคือในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาและจ้องมองเขาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก
“มีความกล้าไม่เบา ถึงมีความคิดเช่นนี้” คนผู้นี้อ้าปากส่งเสียงบุรุษออกมาประโยคหนึ่ง แล้วซัดเขาหนึ่งฝ่ามือ
เสียงดังตูม เหรินเยี่ยนรู้สึกว่ากระดูกทั่วร่างแตกหัก ถูกอานุภาพกดดันกดเข้าไปบนพื้นและจมลึกลงในดิน ขณะหมดสติไป ในสมองของเขามีความคิดหนึ่งวาบขึ้น “ท่านยายมันเถอะ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นบุรุษ!”
“เสี่ยวจิน คนแบบนี้จะไว้ชีวิตทำไม สังหารทิ้งทันทีก็พอแล้ว” สยงเทียนคุนเก็บกระบี่ดอกจวี๋กลับมาแล้วมองจินเฟยเหยาด้วยสายตาอ่อนโยน
จินเฟยเหยากำลังพันแผลให้เหรินเยี่ยน เนื่องจากกระดูกทั่วร่างของเขาถูกสยงเทียนคุนหัก นอกจากบาดแผลที่ทรวงอก ยังต้องทำให้กระดูกที่หักไม่ขยับเขยื้อน ดังนั้นครู่หนึ่งเหรินเยี่ยนจึงถูกนางห่อจนเป็นบ๊ะจ่าง
จินเฟยเหยาได้ยินคำถามของสยงเทียนคุน จึงเอ่
